در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
واقعیت بازسازی شده
«گل های هریسون» فیلمی درباره جنگ است و پرداخت اصلی آن به گونه ای است که همه وقایع به صورت مستندی بازسازی شده ، برای طرح در مقابل ویزور دوربین چند خبرنگار قرار می گیرد.
داستان این فیلم فرانسوی که «الی شوراکی » آن را کارگردانی کرده است درباره عکاس خبری یک روزنامه به نام «هریسون لوید» است که در اوج جنگ یوگسلاوی مجبور می شود برای عکاسی به این منطقه برود.
چندی بعد خبر کشته شدن او را برای همسرش می آورند و «سارا» که مرگ شوهرش را باور ندارد، خودش برای پیدا کردن او به منطقه می رود.
بن مایه داستان و کلیت فیلم شوراکی هم در واقع از آغاز همین سفر شروع می شود و همه پرداخت داستانی ، تا به اینجای کار بهانه ای بوده است تا یک شخصیت (یک زن با ویژگی های حساس و ظریف زنانه اش) عازم سفری شود که ضمن روایت واقعیات جنگ ، برخوانی نسبی اش نسبت به آن را نیز به فیلم بیفزاید و همراه با روایت آن ، حصول شناختی انسانی در مواجهه با یک واقعه غیرانسانی را به تماشاگرش بنمایاند.
اما انتخاب خبرنگاران برای حرکت در داستان و پیشبرد روایت ، بی شک به دلیل ویژگی شغلی آنهاست که با واقعیت سروکار دارند و نمایش حرفه و شغل آنها در برابر حادثه ای مثل جنگ ، در نهایت مستندی را نتیجه می دهد که هرچند بازسازی شده هم باشد، قرابت بیشتری با واقعیت خواهد داشت.
فیلم «الی شوراکی» را بر این اساس می توان مستندی واقعگرایانه درباره حوادث تلخ و دردناک جنگ دانست. فیلمی که با نمایش نسل کشی انسان ها در آخرین سالهای قرن بیستم قصد دارد نفس خشونت و جنگ را به عنوان یک مشکل و بیماری بزرگ جهانی به نقد بکشد و با نشان دادن عمق فاجعه به تماشاگرش ، بدون تمرکز بر سیاست یا تاریخ ، فقط چالشهایی را که بشریت به لحاظ انسانی با آن مواجه است مطرح سازد.
«گلهای هریسون » که قصه آن با روایت چند راوی از زمان حال به گذشته مربوط می شود، مهمترین مقصودش برانگیختن قضاوت و نیروی داوری تماشاگر در مورد پاکسازی قومی در دنیای معاصر است و می خواهد تاثیراتی غیر انسانی و خشن جنگ را در تخریب زندگی آدمها به نمایش در آورد.
برای همین هم در بخشی از نتیجه گیری اش از زبان یکی از خبرنگارها گفته می شود یا به تعبیری بهتر نتیجه گیری می شود : «در جنگ نبود! نابودگری بود، که بعدها اونو پاکسازی قومی خواهند خواند!»
این بخشی از داوری خبرنگاران در مورد وقایع است و تقریبا همان نتیجه گیری ای است که تماشاگر نیز با جانشین کردن خود در مقام خبرنگار به آن دست می یابد.
فیلم شوراکی که از سکوت و آرامش آغاز می شود و در پایان نیز به همان آرامش و سکوت ختم می گردد، در میانه به حرکتی دست می یابد که در حقیقت جان داستان را به خود اختصاص داده است.
همین حرکت است که ضمن پیشبرد روایت داستان و تصویر کردن واقعیت های تلخ جنگ قصد دارد تا وجدان بیدار تماشاگرش را متوجه فاجعه ای غیرانسانی بسازد.
مهدی نصیری 
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
