فرهنگ - معارف و اندیشه

آیپک یعنی نهاد برده کردن آمریکا

آیپک از سازمان های اصلی و علنی سیاسی نفوذ یهودیت سامری در ابر قدرت آمریکا برای رهبری شیطان بزرگ است . نفوذی که به بردگی شیطان بزرگ و همه نهادهای اقتصادی و سیاسی و اطلاعاتی و امنیتی و نظامی آن برای اهداف قومی شرور و گناه پیشه و پیامبر کش و کودک کش و ضد انسان بدل شده است . قومی که خدا برای امتحان عبودیت انسان ، او را باهوش و برگزیده آفریده اما به سبب عدم سجده به خدا و برعکس سجده به شیطان و نفس پلید و سرکش خود و تحریف کتاب خدا و نفی اوامر پیامبر بزرگ شان حضرت موسی علیه السلام ، به قوم عاصی و در جنگ با خدا ، و بد عاقبت بدل گشته است .

مادری ایستاده(برای مادری با پرچمی بردوش منتظر پیکرهای تکه پاره ی ۸ شهیدش )

وهابیت سیاسی در اردوگاه کفر(نقدی بر بیانیه اخیر رابطة العالم الإسلامی)

رابطة العالم الإسلامی (سازمان همبستگی جهان اسلام) به دبیرکلی محمد بن عبدالکریم العیسی، که از نهادهای وابسته به حاکمیت سیاسی عربستان سعودی است، اخیراً بیانیه‌ای منتشر کرده که در آن دفاع جمهوری اسلامی ایران در برابر هجوم آمریکا و اسراییل به «تجاوز گستاخانه» متهم شده است. این بیانیه، مدعی دفاع از «برادری اسلامی» و «تمامیت ارضی» کشورهای منطقه است. آنچه در این یادداشت می‌آید، نقدی روش‌شناسانه بر محتوای بیانیه، ماهیت نهاد صادرکننده و تضاد آشکار آن با موازین قرآنی و مواضع واقعی علمای جهان اسلام است.

«عمل صالح نشاندار »

از کلید واژه های قرآنی بسیار مهم و حیاتی ، « عمل صالح » می‌باشد ؛ بطوریکه بر اساس آیات شریفه سوره مبارکه العصر: نوع انسان عمومأ ، حتماً و قطعاً در خسران و زیانکاری است، مگر آن دسته از انسان هایی که دارای چهار ویژگی هستند :

فرصت برای رها کردن مسلمانان از شرّ بزرگ

ظهور قدرت استعماری با پیدایش به قدرت رساندن خاندان های نوکر در مقام سلطنت های جعلی موروثی ، مصادف است . حتی ایران مصون از این توطئه بزرگ روباه پیر و سپس آمریکای فرعوتی بهوری تبار نماند و پهلوی بی آبرو همچون سلاطین رسواو شیوخ نفتی فاسد محصول این برنامه ریزی کثیف بودند. صد سال است که جهان اسلام اسیر این گروه خبیث و حکمرانی کثیف آنان هستند. کارنامه شیوخ نفتی از عربستان تا امارات و بحرین و کویت و....، چنان آلوده به خیانت و نوکری و فساد و تباه کاری و نوکری و ضربه به اسلام است که ذره ای جای دفاع ندارد . مشیت الهی برآن قرار گرفته که با برانداختن نقاب و ورود به جنگ علنی با ایران ، مجال برکندن ریشه این جانوران در حال انقراض و بی همه چیز ، کنده شود و انتقام ۱۴۰۰ سال خیانت به اسلام از آنان گرفته شود .

بعثت الیاسها

الیاس همکلاس دوران مدرسه من بوده است. در آن سالها که در شهر کوچک ما ویدِئو ممنوع بود، او به همراه برادرانش آخرین فیلمهای جنسی و غیراخلاقی ترکیه و آمریکایی را می دیدند و به همراه قهرمان بازی های آرنولد و رامبو، در زنگ تفریح ها با ولع برای بچه ها تعریف میکردند و... . خلاصه رفتارهای مشمئز کننده شان هر بچه ای را که اندکی عرق خانوادگی داشت و فطرتش بیدار بود، منزجر می کرد. بعدها الیاس سیاسی شد و منتقد نظام و انقلاب و رهبری و... هرجایی می نشست از خیانتهای انقلاب و آخوندها و زحمات شاه می گفت.

عید نوروز در گذشته و درسیره  و نگره‌ی معصومان (ع)

نوروز به معنای روز نو، عید اول سال، روز اول فروردین که جشن ملی ایرانیان است، نوروز سلطانی هم می‌گویند. نوروز در زمان‌های قدیم در اول بهار نبود، بلکه در فصول سال می‌گشت و گاه به بهار و گاه به تابستان و گاه به زمستان می‌افتاد. در سال ۴۷۱ ق به فرمان جلال الدین ملکشاه سلجوقی (۴۶۵ ـ ۴۸۵) حکیم عمرخیام و چند منجم دیگر تقویم جلالی را تنظیم کرده و نوروز را در اول بهار یا نخستین روز برج حمل قرار دادند.  

دیگر دوران گفت‌وگو گذشته 

در حاشیه بیانیه های رسمی برای موضعی غیررسمی درباره تجاوز به ایران اسلامی 

 چرا جامعه الازهر، موضعگیری رسمی نکرده

به گزارش جام جم آنلاین، اخیراً موضع گیری غیر رسمی منتسب به جامعه الازهر در فضای مجازی منتشر شد که در آن خطاهایی بزرگ درباره جنگ تحمیلی آمریکا و اسرائیل علیه ایران درج شده بود. این بیانیه که فاقد امضا و تاریخ بود و صرفاً از طریق یکی از اکانت‌های شبکه‌های اجتماعی الازهر بازنشر شد و بازنشر رسمی آن توسط شیخ الازهر در حساب ایکس ایشان صورت نگرفت، توجه خود را در بین حوزه های علمیه، دانشگاه های بین المللی ایرانی، مجامع، سازمانها و شخصیت های مهم جلب کرد. این پاسخ در حالی رخ می‌دهد که بیش از چهار دهه از قطع روابط رسمی میان الازهر و حوزه علمیه قم می‌گذرد. در یادداشت پیش رو، تلاش می‌شود تا با نگاهی تحلیلی، چهار نکته مغفول در خصوص این موضع‌گیری و نسبت آن با قطع روابط تاریخی دو نهاد علمی-دینی حوزه علمیه قم و جامعه الازهر مورد بررسی قرار گیرد.

بانگ آزادگی عربی در جنگ رمضان 

«حزب التحریر» پس از اخوان‌المسلمین دومین جنبش بزرگ اسلامی در جهان عرب است که در سال ۱۹۵۳ توسط «شیخ تقی الدین النبهانی» عالم فلسطینی با هدف احیای خلافت تاسیس شد و جغرافیای نفوذ آن نه تنها خاورمیانه،  که آسیای مرکزی و جنوب شرق آسیا است .