در جغرافیایِ تفتیدهٔ سیاست، آنجا که سالهاست طوفانهایِ سهمگینِ تقابل، شنهایِ بیاعتمادی را بر چهرهٔ زمان پاشیدهاند، اکنون زمزمهای نو از وزشِ نسیمِ «توافق» به گوش میرسد. این نه یک حادثهٔ ساده در تقویمِ ایام، بلکه تلاقیِ دو اراده و برخوردِ دو اقیانوس است؛ یکی ریشه در استواریِ صخرههایِ تاریخ دارد و دیگری در پیِ حفظِ هیمنهٔ خویش در تلاطمِ قرنِ جدید.
تجاوز امریکا و اسرائیل به ایران و تحمیل جنگی چهل روزه بر کشور، رویدادی مهم و اثرگذار در فضای منطقهای و بینالمللی کنونی است. این رویداد بخش عمدهای از بازیگران منطقهای و به خصوص کشورهای عربی جنوب خلیج فارس را متاثر ساخت. در حالی که این کشورها در منازعات منطقهای چند سال اخیر در حاشیه بحرانها قرار داشتهاند، در این جنگ به بخشی از جغرافیای جنگ تبدیل شدند.
مجموعه چهارجلدی «آسماندارها» با روایت زندگی چهار فرمانده شهید هوافضای سپاه، بخشی از تاریخ معاصر و مسیر شکلگیری قدرت دفاعی ایران را ثبت و ماندگار کرده است. در تاریخ هر ملت، بعضی دستاوردها تنها حاصل پیشرفتهای فنی و فناوری نیستند؛ بلکه محصول ایمان، اراده، تجربه و ازخودگذشتگی انسانهایی هستند که در سکوت و بیادعایی، راهی دشوار را پشتسر گذاشتهاند. اگر این تجربهها ثبت و روایت نشود، نسلهای بعد نمیتواند متوجه شود که بخشی از دستاوردهای ما چگونه به دست آمده و حافظه تاریخی یک ملت از میان خواهد رفت. به همین دلیل، نگارش خاطرات، زندگینامهها و روایتهای مستند از فرماندهان و چهرههای اثرگذار کشور، یک کار راهبردی برای حفظ سرمایههای تاریخی ایران است. این ضرورت درباره فرماندهان سپاهپاسداران؛ بهویژه معماران صنعت موشکی و دفاعی کشور اهمیت زیادی دارد. آنچه امروز به عنوان قدرت بازدارندگی ایران شناخته میشود، محصول دههها تلاش شبانهروزی، نوآوری و عبور از موانع پیچیدهای است که بسیاری از آنها هرگز در رسانهها بازتاب نداشتهاند.
در تاریخچه نبردهای دفاعی ایران، گاهی با داستانهایی روبهرو میشویم که در آن، مرز میان شهادت یک فرد و فداکاری یک خانواده از بین میرود. داستان خانواده «بازگیر» در خرمآباد، یکی از این روایتهای تکاندهنده است؛ خانوادهای که در یک بازه زمانی کوتاه، نهتنها یکی از جوانترین و توانمندترین نیروهای هوافضای سپاه را از دست داد، بلکه شاهد جنایتی فجیع بود که در آن مادر، خواهر، همسر برادر و حتی کودکی چهارساله در خانه پدری به شهادت رسیدند.
در میان غبار و آتش، مردانی ایستادند که نامشان بر تارک تاریخ این سرزمین حک شده است. فرماندهانی که نه برای قدرت، که برای غیرت قدم به میدان گذاشتند؛ نه برای نام، که برای ننگآوری بر پیشانی دشمن. در دفاع مقدس دوم و جنگ ۱۲روزه، برخی ناجوانمردانه به شهادت رسیدند و گروهی دیگر علم را بر دوش کشیدند و در برابر طوفان ایستادند تا یک وجب از خاک و عزت وطن کم نشود.
فقط چند دقیقه از ساعت ۸ صبح روز ۱۷ اسفند ۱۴۰۴ شهر نجفآباد گذشته بود. جنگنده اسرائیلی روی جنوبیترین نقطه شهر چرخید و ارتفاع کمکرد و در تصمیمی آنی اوجگرفت و فرمان جنگنده را سمت ساختمان دادگستری چرخاند. صدای جیغ و هیاهوی مردم به اوج رسید. ماشینها در اتوبان کنار کشیدند. جنگنده مانند مهاجمی که به سویی خیز برمیدارد اما طرف دیگر شلیک میکند، راهش را کشید هزارمتر آنطرفتر. در لحظهای ماشه شلیک موشک فوقسنگین را روی ستاد پلیس راهور چکاند. صدای انفجار فضا را پر کرد و نگاهها از سمت آسمان به نقطهای در فاصله ۲۰۰متری مزار شهید حججی چرخید. کلافی از دود و سیاهی به هم پیچید و به آسمان رفت. اگر خوب گوش میسپردی صدای جیغ زنی، مادری، دختری یا کودکی را میشنیدی در میانه این غوغا.
آخرین دور از مرحله اول کارگاههای تولید تئاتر خیابانی بخش «افق مقاومت» با یاد شهید جاویدالاثر «ماکان نصیری» در میناب در حال برگزاری است.
چند روزی است که جنگ کلاف سردرگم شده.
جنگ در وضعیت سیال و شکنندهای قرار گرفته و دو طرف مواضع همدیگر را میدانند. هنوز تنگه هرمز باز نشده، بسته شد و آمریکا به بهانۀ محاصرۀ دریایی در دریای عمان برای خودش تنگهای دستوپا کرده.
امروز که آسودهخاطر از جنوب لبنان غرق در خون دل میکنم، شنیدن خبر آتشبس چقدر لذتبخش است. چرا مردم ما نباید بدانند در جنوب لبنان چه میگذرد. گمان میکنید چند شهید دادهایم تا توانستیم آتشبس را از موضع قدرت به دشمن تحمیل کنیم؟
از «لبو فروش آبادانی» تا پرده سینما
ذرهبین رسانههای ورزشی دنیا روی بازیکنان برجسته
