قضاوت شتابزده

هفته گذشته یادداشتی درباره سریال غریبانه در این صفحه به چاپ رسید که یکی از اعضای گروه سازنده این سریال جوابیه ای بر این یادداشت نوشته است که به دلیل طولانی بودن قسمت هایی از آن را در ادامه می خوانید.

کد خبر: ۵۹۶۱۸

... لب مطلب آن یادداشت لطیف و سرشار از احساسات در این جمله آشکار است : «تلویزیون را روشن می کنی شاید صدای یک روضه آشنا یا یک نوحه و مرثیه دلت را آرام کند، اما صدای تهدیدآمیز یک بازیگر را می شنوی که بر سر فردی دیگر فریاد می کشد». صرفنظر بر این واقعیت که با توجه به برنامه ریزی گسترده و از پیش اعلام شده سیما در سال جاری برای پخش سخنرانی و مرثیه سرایی امکان ندارد بیننده ای در هر ساعتی از شبانه روز تلویزیون را روشن کرده باشد و صدای روضه یا موعظه یا مرثیه ای را نشنیده باشد و سوال اینجاست که آیا نویسنده محترم به عنوان یک منتقد انتظار داشته اند در سریال های مناسبتی هم مرتب نوحه و مرثیه پخش شود؛ نکته دیگر این که آیا خود واقعه عاشورا صرفا یک واقعه لطیف و عاشقانه است یا این که به تعبیر شهید مطهری عاشورا یک صفحه سیاه دارد که در آن شقاوت ، جنایت ، پستی و پلیدی در آن به اوج خود رسیده است . به فرض اگر روزی سریالی ایده آل ویژه محرم تولید شود، آیا ممکن است در آن از اشقیاء و دشمنان حقیقت و دلباختگان مال و مقام خبری نباشد؛ نویسنده یادداشت مذکور در فرازی دیگر آورده اند: «سعی می کنم نشانی از عاشورا در آن (سریال) پیدا کنم ، اما به هیچ چیز دست پیدا نمی کنم» به نظر حقیر 2 اشکال به نویسنده این عبارات وارد است . نخست این که سریال غریبانه را دقیق ندیده است و حتی صبر نکرده است تا سریال به پایان رسد و آن گاه به قضاوت منصفانه بنشیند. آیا آن سکانس جبهه و خاموش کردن چراغ و جدا شدن جهانگیر ربطی به حادثه عاشورا ندارد؛ آیا پدری که برای احقاق حق و اجرای عدالت حتی از جان فرزند خویش می گذرد ربطی به عاشورا ندارد؛ گویا ایشان صرفا کربلا را به کربلا و عاشورا را به عاشورا منحصر می دانند و از شمرها و یزیدهایی که در هر دوره و زمانی بوده و هستند ، غافل شده اند. سریال «غریبانه» تلاش کرد به این زمینه ها و ریشه ها رویکردی هر چند کوچک و گذرا داشته باشد وگرنه بر اهل فن پوشیده نیست که افزودن صحنه های عزاداری و مرثیه سرایی در یک سریال داستانی کار چندان دشوار و پیچیده ای نیست .