دو راهی شبیه رد پا
برنامه های سرگرم کننده که به اصطلاح به آنها (fun) گفته می شود جزء آن دسته از برنامه هایی است که رسانه های ارتباط جمعی همچون تلویزیون برای جذب مخاطبان و همین طور در قبال مسوولیتی که این رسانه
امروزه با افزایش سریع و به موقع ارسال امواج و برنامه های تلویزیونی از طریق ماهواره ، اختصاص یافتن اکثر برنامه های تلویزیونی به برنامه هایی سرگرم کننده مثل مسابقه ها می تواند مخاطب بیشتری را به سوی خود جلب کند. برای مخاطبی که امروزه اسیر زرق و برق جذابیت برنامه های متنوع و رنگارنگ دیگر رسانه هاست و با سختی می توان او را پای تلویزیون نشاند، باید برنامه هایی را تدارک و تهیه کرد که قدرت جذب مخاطبان و حتی فرصت دریافت انعکاس از جانب آنها را داشته باشد.
از گونه های متنوع و مختلف برنامه های تلویزیونی شاید مسابقه یکی از برنامه هایی باشدکه به معنای واقعی کلمه رسانه رسالت مشارکت دوجانبه از طریق تلویزیون و مخاطبان را داشته باشد. اما یک سوال مطرح است. آیا این گونه برنامه ها توانسته اند در تلویزیون حس مشارکت و تعاون مخاطبان را بطلبد؛
اگر کمی به عقب برگردیم «مسابقه هفته» با اجرای صمیمی جلب کننده مرحوم «منوچهر نوذری» در چند سری از پخشش مسابقه ای بود که حس به مشارکت طلبیدن را در مخاطبان تقویت می کرد. یا بعد از آن اجرای پرشور «مسعود روشن پژوه» در میان بچه های یک محله با نام «مسابقه محله» مخاطب را به مشارکت وامی داشت یا بعد از آن اجرای مسابقه های مقطعی و کوتاه در دل برنامه ای با نام «شبهای تهران» که توسط شهریاری و احمدزاده اجرا می شد حس مشارکت مخاطب را قلقلک می داد و او را تشویق می کرد که با این رسانه به ظاهر نزدیک اما فرسنگ ها دور ارتباط برقرار کند یا دیگر مسابقه هایی از این قبیل...
اما امروزه پخش مسابقه های تلویزیونی بیشتر جنبه تلفنی به خود گرفته است و کمتر مخاطب را به همکاری می طلبد، این خود تا حدودی از حس تعاون و مشارکت مخاطب می کاهد. افزایش این گونه مسابقه ها (از راه دور و از طریق صدا) در تلویزیون دیگر تبدیل به برنامه هایی کلیشه ای شده است هر چندکه در آن برنامه تلاش شود به لحاظ فرم و گرافیکی ویژگی های جدیدی داشته یا به آن برنامه اضافه شود.
«مسابقه دو راهی» یکی از این گونه برنامه هاست که اتفاقا تلاش نکرده خارج از چارچوب این کلیشه ها حرکت کند.
این مسابقه چیزی شبیه همان مسابقه رد پا است. هر چند به لحاظ گرافیکی و به کار بردن اشکال سه بعدی از سوی مجید سعادت تلاش بسیاری شده است. اما چه سود که قالب این مسابقه همان قالب مسابقه های قبلی است. این مساله باعث شده که هر چقدر این برنامه دارای محتوای متفاوت هم باشد باز هم نو و تازه به نظر نرسد. به خصوص این که در همین قالب و شمایل و با اجرای «سید جواد یحیوی» مسابقه ای را با نام «ردپا» از شبکه پنج و قبلا دیده ایم.
در این مسابقه یحیوی معتقد بود که آن برنامه هم به لحاظ گرافیکی ویژگی های تازه ای داشته ، اما اجرای مجدد این گونه مسابقه ها در تلویزیون و پخش آنان از شبکه ای به شبکه دیگر می تواند جنبه دیگری هم داشته باشد، که باید به آن اشاره کرد: «مسابقه دوراهی» در ابتدای پخشش 20 روز به نمایش درآمد و به گفته تهیه کننده اش جزو پرمخاطب ترین برنامه ها در شبکه 2 شد. به شکلی که 483 نفر هم درخواست شرکت در این مسابقه را دادند. اما سوال دیگر این است که آیا این مساله می تواند دلیل موفق بودن یک برنامه سرگرم کننده باشد؛
مورد مدنظر این است که آیا مخاطب تنهابه خاطر حضور در این برنامه و بالا رفتن اطلاعات علمی شخصی اش در این گونه مسابقه ها شرکت می کند یا به دلیل جایزه ای است که قرار است این برنامه به شرکت کننده اهدا کند؛ این برنامه 80 هزار تومان را برای برنده در نظر گرفته و این دلیل خوبی برای آن 483 نفراست که حتما تلاش کنند و در برنامه بمانند تا در مسابقه شرکت کنند و...
از طرفی نمی توان از سوالات مطرح شده در این برنامه چشم پوشی کرد. این سوالات توسط بچه هایی طرح شده که طراح تست های کنکور هستند و این خود می تواند به تنوع و جدید بودن سوالات و همین طور بالا بردن ضریب هوشی مخاطبان کمک کند. در هر حال این مسابقه نیز در کنار دیگر فعالیت های تهیه کنندگی سیدامین موسوی (تهیه کننده دوراهی) می تواند تجربه ای نو باشد. او اکنون همزمان با تهیه این برنامه برنامه های سه نقطه را برای شبکه تهران ، «مستند شگفتی های طبیعت» و همین طور برنامه ای به نام «هزار آوا» را برای شبکه جوان تولید می کند.
نکته پایانی این که اکثر مسابقه های تلفنی و از راه دور تلویزیون از هر نظر که دارای کمبود باشند این خاصیت را دارند که فاصله های خالی آنتن را به نحو مناسبی پر کنند. اما با این وجود شما می توانید با شرکت دراین مسابقات هم شانس خود را امتحان کنید هم میزان مطالعات خودتان را...
مریم درستانی
گفت و گو
