بیا برویم تاجیکستان

برای انتقال مفاهیم دینی و ارزشی و آنچه به عنوان اسلوب و اساس اخلاق در آیین ما مطرح است ، در یک پروسه نمایشی ، شاهراه های بسیاری را می توان جست که از خلال آن

کد خبر: ۱۴۸۲۳۱

، هم گیرنده پیام را به وجد آورد و هم از شاخصه های روایی درام به بهترین شکل بهره برد.
جوان اتوکشیده و ماخوذ به حیایی در خواب می بیند که زنی از پدرش به سبب ضایع کردن حق و حقوقش شکایت دارد. همین رویا باعث بیداری پدر از خواب غفلت می شود تا پس از 30 سال پسر در تاجیکستان به جستجوی صاحب واقعی بپردازد.
«شکرانه» با محوریت موضوعی پرداخت حق الناس درصدد روایت یک داستان سوزناک و رومانتیک است که هرچه ماجرا پیش می رود ، حفره های و منفذهای داستانی آن افزون می شود. در عمل «شکرانه» ، 2 بخشی شده است . کجدار و مریز بده بستان های مردی علیل و خانواده اش در ایران را به گوشه و کنار داستان سنجاق زده و از آن سو در تاجیکستان با سیستم قطره چکانی کهنه و بیات شده دادن اطلاعات و به بیراهه کشاندن مسیر داستان فقط روی اعصاب بیننده مانور می دهد.
مثلث عشقی یاور ، نادیا و حامد و نوع بده بستان افراد حاضر در این روند یادآور فیلمهای مرحوم راج کاپور و همکاران ساعی هم عصر اوست که دیگر از فرط بهره وری نخ نما شده است . از سوی دیگر، بیشتر آدمهای مهم داستان چه در ایران و چه در تاجیکستان در حال ساطع کردن انرژی منفی هستند.سعید ، منیر و مریم هر کدام در حال دور زدن یکدیگر و پیچاندن پیرمرد ورشکسته و افلیج هستند. در آن سو حامد فلک زده هم باید با زمین و زمان تاجیکستان رزم کند تا فرزند عموی مرحوم خود را پس از سپری کردن موانع داستانی و همچنان اخلاقی در انتهای قصه بیاید. نکته مهم در ارتباط با حامد ، تناقض رفتاری او در برابر آدمها و بی ثباتی شخصیت اوست . حامد در ایران آدم مستحکم و بااراده ای معرفی می شود که در برابر خواسته های خلاف عرف پدر و شریکش کوتاه نمی آید و بر حرف خود پایدار می ماند، اما به محض این که به تاجیکستان گام می گذارد ، یک جوان ساده و بی اراده می شود که با ریسمان هر کسی به چرخش درمی آید و باد هر طرف بوزد ، او هم می رود.
مهمترین آدم داستان که می توان بافت و ساختار شخصیتی را در آن رصد کرد، رحمان پدر حامد است . فراز و فرود او ، وسوسه های منیر، شک و دودلی او در ارتباط با سهم برادر مرحومش ، سلسله وقایعی که از سر می گذراند (از سر خوردن روی پلکان منزل گرفته تا آسیب دیدن مجدد هنگام سوار شدن آسانسور) نشانه ها و اشارت های مناسبی برای یک آدم است تا برون و درون خود را بکاود.
زمانی که اولین بار رحمان می فهمد فاطمه مرده است ، خیلی شادمان می شود، اما پس از رو شدن قضیه فرزند سبحان ، دوباره او را در آزمون تازه ای می بینیم . در حقیقت حامد از لحاظ حضور مستمر در داستان آدم اصلی «شکرانه» به حساب می آید، اما به واقع شخصیت محوری سریال رحمان است که نویسنده این مهم را فراموش کرده است. او با ریسمان حامد بیهوده در حال معطل کردن داستان و شاخ و برگ دادن به وقایع کشدار فرعی است . آدم ربایی ، باند قاچاق انسان و کلی آدم ریز و درشت منفی بخش تاجیکستان ، قصه را با انبوهی از وقایع حجیم کرده اند. تاجیکستان فقط بهانه و یک کارت پستال برای شمایل تصویری سریال است. بجز زبان که شاید برای بیننده وطنی جلب توجه کند، هیچیک از مناسبت و مراودات آدمها رنگ و بوی شهر دوشنبه را ندارد. این سلسله رخدادها براحتی در لبنان و افغانستان هم قابل بازخوانی است و جغرافیا درواقع هیچ نقشی ندارد.
به هرروی هر جغرافیا برای خود تعریف و شناسه ای دارد و آدمهای حاضر در آن در یک روند داستانی باید پوست بیندازند و از قالب تیپیک خود خارج شوند.شخصیت معین که فرهاد قائمیان در جلد آن فرورفته با هیچ متر و مقیاسی قابل پذیرش نیست ؛ چه از لحاظ ارائه کاراکتر به وسیله بازیگر که خیلی ملیح و مضحک شده و چه از جنبه وجوه ساختاری شخصیت که عملکرد او با واقعیت منافات دارد.
با این هیبت و کردار این آدم بشدت کپی پرسوناژهای درجه چندم هالیوودی است ! «شکرانه» در گزینش و چینش بازیگران ، بخصوص در طیف هنرپیشه های وطنی صدمه خورده است. ترکیب بازیگران این سریال زیاد همگون و متناسب نیست . از آنجا که شبکه تهران یک شبکه استانی با شاخصه های ویژه تلقی می شود ، در این سریال ما از تهران فقط برج میلاد را می بینیم که البته امسال در سریال های ماه رمضان این برج معظم حضور مستمر و پررنگی دارد.
«شکرانه» به هر جهت نسبت به سریال های دو سه سال اخیر شبکه 5 که در دقیقه 90 به سامان می رسیدند ، قابل اعتنا و معقول تر به نظر می رسد و حداقل جای شکرش باقی است که گروه تولید «شکرانه» با حساب و کتاب و حرفه ای تر با مقوله سریال سازی مواجه شده اند و نسبت به دیگر سریال های هم عرض خود روند تولید را در زمان مناسب به سرمنزل مقصود رسانده اند.