دوست داشتم روحانی باشم

«خودم سناریویی دارم به نام توتیا به معنای روشنی چشم که اصلا برای تلطیف ذهنیت مردم نسبت به روحانیت نوشته شده ، خیلی دوست دارم کمکم کنند تا این کار را بسازم.

کد خبر: ۶۳۶۷۷

عشق فراوانی به لباس روحانیت دارم و تقدس خاصی برای این لباس قائلم و متاسفم گاهی اوقات حریم ها شکسته می شود و این برای من دردناک است.»
اینها بخشی از گفته های سیدجواد هاشمی است که در نقش روحانی با نام حاج آقا سعیدی در سریال «سایه آفتاب» ایفای نقش می کند. خودش می گوید: «یکی از آرزوهای مادرم این بود که یک روز مرا در لباس روحانیت ببیند.» سید جواد هاشمی اکنون مشغول بازی در سریال «زائر سرای ممتاز» به کارگردانی حمید بهمنی است.

آقای هاشمی در سریال سایه آفتاب نقش یک روحانی را ایفا می کنید ، بعد از فیلم مارمولک نگاه عامه مردم نسبت به بازی در نقش روحانیت انعطاف پذیرتر شد. این موضوع در ارائه شخصیت حاج آقا سعیدی در سایه آفتاب تاثیر نداشت؛

فیلم مارمولک را هر کس با دیدگاه خودش دید. ولی در کل نقش هایی را انتخاب می کنم که دوست داشته باشم. در سایه آفتاب چند نقش به من پیشنهاد شد که از میان آنها این نقش را پذیرفتم. هم به این خاطر که تاکنون نقش یک روحانی را بازی نکرده بودم و هم این که می خواستم تصویر یک روحانی شیرین را به نمایش بگذارم ، حالا نمی دانم تا چقدر توانستم در این کار موفق باشم.

راجع به شخصیت حاج آقا سعیدی ، چگونه با کارگردان به یک ایده مشترک رسیدید؛
در فیلمنامه یک شخصیت روحانی ساده و معمولی تخت نوشته شده بود ، من خودم را ملزم به این دانستم که شخصیت روحانی پررنگ تر باشد و با شخصیت تر باشد و کاراکتر آن طوری باشد که تماشاگر عام بتواند با آن ارتباط برقرار کند.

مشکلی برای ایفای این گونه نقشها نداشتید؛

به هر حال بازی در نقش شخصیت های روحانی حساس است.

فکر می کنید این شخصیت توانسته ارتباط خوبی با مخاطب برقرار کند؛

در سریال بیش از این که بازی من نشان داده شود ، از این نقش در سریال زیاد صحبت شد و مردم نسبت به شخصیتی که راجع به آن زیاد می شنوند ، حساس می شوند و می خواهند بدانند چگونه شخصیتی است.

می خواستم با بازی در «سایه آفتاب» تصویر یک روحانی شیرین را به نمایش بگذارم

حالا یا ارتباط برقرار می کنند یا خوششان نمی آید. اما آن طور که از برخوردها مشخص است ، این نقش توانسته با تماشاگر ارتباط خوبی برقرار کند ، به نظرم عامه مردم ارتباط خوبی با آن برقرار کردند ضمن این که خودم هم این نقش را دوست داشتم و خوشحالم از این که این نقش نسبت به سریال های دیگر، بیشتر مورد توجه قرار گرفته است.

خودتان نمی خواستید یک روز روحانی شوید؛

جالب است بدانید مادر من روضه خوان است و پدرم در زمینه موسیقی فعالیت دارد. مادرم آرزو می کرد، که من روحانی شوم و خوشحالم که وجوه هنری را از پدرم و وجوه مذهبی را از مادرم به ارث برده ام ؛ تا آنجا که من را با عنوان هنرمند مذهبی می شناسند.

پس حداقل اگر در زندگی واقعی یک روحانی نشدید ، شرایط رفتن در قالب این شخصیت در این سریال فراهم شد.

جالب است که مردم می پسندند ، آیا خودت هم مثل نقشهایت مذهبی هستی؛وقتی می گویم: بله ، می گویند: خدا را شکر و این برقراری ارتباط قشنگ است. به نظر من بازیگری هم خیلی روحانی است. یک بازیگر باید روحانی خوب باشد و اثرگذار. اصلا معتقدم دو قشر داریم که اثر مستقیم و بلاواسطه بر مخاطب دارند: هنرمندان (بخصوص بازیگران) و ورزشکاران (بویژه فوتبالیست ها).

آیا الگویی هم برای ارائه شخصیت حاج آقا سعیدی داشتید؛

من با روحانیون خوش مشرب و شوخ و مهربان ارتباط داشتم. هم در زمان جنگ و هم بعد از آن.

با توجه به این که در سایه آفتاب تدوین زمان گذشته و حال به هم نزدیک است ، آیا روی بازی بازیگر هم تاثیر خواهد داشت؛

به هر حال بی تاثیر نیست. این آدمها مثل امروز زندگی می کنند، مثل امروزی ها راه می روند. کل نگاه آن چنان که باید و شاید رئال نیست.

خودتان از نتیجه کار رضایت دارید؛

متاسفانه سریال را ندیدم ، بیشتر مشغول کار بودم ، اما در تبلیغات این سریال به شکل کوتاه خودم را دیدم.

محمدرضا آهنج را از کجا می شناختید؛

رفیق دوران قدیم هستیم که این هم جزو فلاش بک ها است. من از فیلم چشم شیشه ای به کارگردانی حسین قاسم جامی ، او را شناختم که در آنجا طراح صحنه بود.

به عنوان سوال آخر از همسفران بگویید ، آیا بازی مقابل دوربین علی ژکان با محسن محسنی نسب در انتخاب نقش و بازی در این سریال نقش داشت؛

من راجع به کارگردان ها صحبت نمی کنم. اتفاقا من بعد از آقای ژکان دعوت به بازی شدم ونه فقط کارگردان که نگاه ، انتخاب تصاویر و حتی نوع بازیها دوپاره است. اگر دو کارگردان در یک مکتب رشد کرده باشند و با هم کار کنند ، می شد نتیجه را مثبت ارزیابی کرد ، اما این دو کارگردان دارای سلایق متفاوتی بودند. به نظرم تهیه کننده همسفران باید بعد از علی ژکان به دنبال کارگردانی می گشت که سلیقه و نگاهش با ژکان یکی باشد.