راز رضایت خانواده شهید بابایی

او با لحنی مهربانانه گفت:‌ من از آقای شهاب حسینی سپاسگزارم که نقش پدرم را بخوبی بازی کردند. ایشان به پدر من بسیار شباهت دارند و با بازیشان در خیلی از لحظه‌ها حضور بابا را حس می‌کردم.

محتوای جملات سلما بابایی حکایت از رضایت همه جانبه او از محصول نهایی پخش شده داشت.

دختر شهید بابایی حتی به این تشکر لفظی هم اکتفا نکرد و یادآور شد که هر بار پس از پایان پخش هر قسمت از سریال برای کارگردان شوق پرواز پیامک می‌فرستاده و از زحماتش قدردانی می‌کرده است.

ملیحه حکمت، همسر شهید بابایی نیز همچون دخترش چندبار از تلاش‌های هنرمندانه عوامل گروه شوق پرواز تقدیر و تشکر کرد و بر کیفیت محتوایی و ساختاری کار مهر تایید زد.

اگر تاریخچه سریال‌های زندگینامه‌ای را ورق بزنیم، می‌بینیم هرکدامشان در زمان پخش با مخالفت‌ها و حاشیه‌های مختلفی همراه بوده‌است.

روایت زندگی شخصیت‌های معاصر در یک اثر نمایشی همچون راه رفتن روی لبه تیغ است. معمولا این‌طوری است که خانواده شخصیت محوری سریال فریاد مخالفت سر می‌دهند و می‌گویند آنچه پخش شد با آنچه در واقعیت جریان داشته، تفاوت‌های زیادی دارد.

با این حساب باید سریال شوق پرواز را یک استثنا به شمار آورد؛ سریالی که در مرحله اول رضایت خانواده شهید بابایی و اطرافیانش را در پی داشت. ریشه‌های این رضایت را باید در دو مولفه جستجو کرد.

اولین مولفه این بود که کارگردان توانست مشارکت اعضای این خانواده را در ساخت سریال جلب کند. خانواده شهید بابایی از زمان نگارش فیلمنامه تا آخرین مراحل تولید کنار گروه بودند و عوامل کار را از مشاوره‌های فکری شان بی نصیب نمی‌گذاشتند.

آنها حتی خانه واقعی شهید بابایی را در اختیار گروه قرار دادند تا بخش‌هایی از کار در آنجا ضبط شود. نقش‌آفرینی دو نفر از فرزندان شهید (سلما و حسین) در این کار نشان‌دهنده اوج همکاری آنها با پروژه شوق پرواز‌ بود.

شناخت و معرفت خانواده شهید بابایی نسبت به ویژگی‌های یک اثر نمایشی را می‌توان به‌عنوان دومین عامل مورد بررسی قرار داد.

آنها دست کارگردان را باز گذاشتند و به او اجازه دادند که از این قهرمان، یک شخصیت واقعی و جذاب (و نه تخیلی و ساختگی) ارائه کند.

احسان رحیم‌زاده‌ - گروه رادیو و تلویزیون