بانوی شهید از خانواده رسانه ملی

خبرنگار جام‌جم درخصوص نحوه شهادت و زندگی شهیده سیده‌معصومه عظیمی پای گفت‌وگوی صمیمانه همسر ایشان، آقای سیدمحمد عظیمی، نشسته است که با هم می‌خوانید.
 
بانوی پرتلاش و خستگی‌ناپذیر صداوسیما
سیدمحمد عظیمی، همسر شهیده سیده‌معصومه عظیمی، در گفت‌و‌گو با خبرنگار جام‌جم با بیان این‌که همسر شهیدم از دوران ریاست آقای ضرغامی در رسانه ملی و در دبیرخانه محرمانه در حوزه ریاست سازمان مشغول به کار بوده و تا لحظه شهادت ۲۳ سال از فعالیتش در صداوسیما می‌گذشت، گفت: در ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ که جنگ تحمیلی آمریکای جنایتکار و رژیم کودک‌کش صهیونیستی علیه کشورمان آغاز شد، من به‌عنوان یک نیروی نظامی و با توجه به وظایفی که در پلیس آگاهی کرج برعهده داریم، به استان البرز، محل کارم، اعزام شدم و، چون در مأموریت بودم، روز جمعه در محل کار ماندم و نتوانستم به منزل بروم و روز شنبه که مصادف با روز عید غدیر بود، شب همان روز به منزل آمدم.

 
عکسی به یادگار و شهادت
از آنجایی‌که بنده همیشه آرزوی شهادت داشتم و به‌ویژه این ۲۶ سالی که در نیروی انتظامی و آگاهی مشغول بودم، همواره در آرزوی شهادت بودم و برای همسر شهیدم همیشه وصیت می‌کردم، صبح روز یکشنبه ۲۵ خرداد، یک روز قبل از شهادتش، که همسرم منتظر سرویس اداره بود تا به محل کار برود، سر کوچه که منتظر ایستاده بودیم، به او گفتم سیده‌خانم، عکسی از من بگیر که بماند به یادگار از یک شهید، که سیده‌معصومه شوخی‌ای با من کرد و بعد به اداره رفت.
 
شهادت در آخرین لحظات کاری
من روز یکشنبه ۲۵ خرداد ۱۴۰۴، به‌دلایل شغلی و وظایفی که داشتم و از آنجایی‌که دشمن به یکی از مناطق کرج حمله کرده بود، بلافاصله از منزل به محل کارم، کرج، اعزام شدم و در واقع آن روز که من در اداره بودم، شهیده‌معصومه تا آخر شب در صداوسیما و محل کارش بود و ساعت ۱۲ شب به منزل رسید و همان موقع به من زنگ زد و گفت که به منزل رسیدم و روز بعد که دوشنبه ۲۶ خرداد بود، به همراه برخی از همکارانش با توجه به این‌که اطلاع داده بودند که سازمان صداوسیما جزو اهداف صددرصدی دشمن قرار دارد، به اداره رفتند که همه می‌دانند حمله به مراکز فرهنگی و رسانه‌ای برخلاف همه قوانین جهانی و حقوق‌بشری است و ایشان و دیگر همکاران با توجه به این امر در محل کارشان حاضر شدند تا نقشی در تبلیغ صدای مظلومیت ایران داشته باشند. همسرم با دیگر همکاران رسانه ملی با توجه به این‌که هیچ سلاحی با خود نداشتند و نظامی هم نبودند، در محل کار حاضر شدند. همسرم قبل از شهادتش، ساعت ۴ بعدازظهر به من زنگ زد و گفت که قرار است به سازمان صداوسیما حمله‌ای صورت بگیرد و ما داخل ساختمان شیشه‌ای می‌رویم و همین. ساعت ۶:۳۰ بعدازظهر بود که از صداوسیما با من تماس گرفتند و گفتند همسر شما مجروح و به بیمارستان طالقانی اعزام شده است و همان‌جا بود که متوجه شدم سیده‌معصومه به شهادت رسیده است.

 
صدای حقیقت خاموش نمی‌شود
با توجه به این‌که برخی از کارکنان صداوسیما در پخش، خبر و مکان‌های حساس سازمان که می‌بایست آنتن را پایدار نگه دارند، از حمله به صداوسیما آگاه بودند، اما علی‌رغم آن در محل کار خود حضور پیدا کردند تا صدای حقیقت و صدای آزادگی را توسط همکارانی، چون خانم سحر امامی، شیرزن مقاومت، با آن لحن رسا به گوش جهانیان برسانند. این همکاران بدون هیچ منت و امری، با نیت قلبی و وفاداری به ولایت‌فقیه و خدمت به مردم در محل کارشان حاضر شدند که در این مسیر دو شهید و چندین جانباز از صداوسیما تقدیم انقلاب و نظام کردند تا صدای حقیقت و مظلومیت ایران به سراسر جهان منعکس شود.

 
شهیده عظیمی، اخلاق‌مدار و وظیفه‌شناس بود
شهیده سیده‌معصومه عظیمی، از کارمندان حوزه ریاست سازمان صداوسیما، در چهار دوره ریاست این سازمان همواره مورد تفقد و ستایش رؤسای سازمان بود. انسانی اخلاق‌مدار و وظیفه‌شناس بود و معمولا از ساعت ۶ صبح به محل کار می‌رفت و تا شب در محل کار حضور داشت. ایشان وظیفه‌شناس بود که به‌نحو احسن کارهایش را انجام دهد و در جریان جنگ، من بار‌ها به او می‌گفتم سیده‌خانم، دشمن قرار است به صداوسیما حمله‌ای را انجام دهد و او همیشه یک جمله می‌گفت: «ما راضی‌ایم به رضای خدا؛ هر چی که تقدیر باشد.» شهیده‌معصومه عظیمی، به تقدیر خیلی معتقد بود و می‌گفت تقدیر ما هرچه باشد همان می‌شود.

 
امروز درخت انقلاب بیشتر شکوفا شده است
در جریان جنگ‌های تحمیلی ۱۲روزه و جنگ رمضان و همچنین نبرد هرمز و متأسفانه با شهادت رهبر معظم انقلاب و قائد شهیدمان امام خامنه‌ای عزیز، این درخت انقلاب بیشتر شکوفا و آبیاری شده است؛ همان‌طوری که خیلی از خائنین و مردم ساده‌لوح می‌گفتند که رهبر معظم انقلاب در پناهگاه و زیرزمین زندگی می‌کنند، در صورتی‌که رهبر شهید به‌عنوان فرمانده کل قوا در تمامی صحنه‌ها حضور داشتند و در دفتر کارشان انجام وظیفه می‌کردند و زمانی که شهید شدند، خیلی‌ها بیدار شدند که چه نعمتی را از دست دادند و این افتخاری برای همه ما‌ست که رهبرمان در محل کارش بودند و نه مثل رهبران دیگر جهان در جای دیگر. دنیا بداند که الان بیش از دویست و پنجاه شب است که مردم ما در میدان‌ها و خیابان‌ها بدون هیچ چشمداشتی حضور پیدا کرده‌اند و در واقع می‌خواهند به دنیا اعلام کنند که ما جان می‌دهیم ولی خاک هرگز و به قول شهید حاج‌قاسم سلیمانی، سید و سالار شهدای ما، که می‌گفتند این پرچم و این وطن حرم است، تا آخرین قطره خون‌مان برای استقلال و آبادی‌اش می‌ایستیم.

 
شهادت، شایستگی می‌خواهد
شهادت در واقع لباس تک‌سایزی است که تن هرکسی نمی‌شود و به قول شهید حاج‌قاسم سلیمانی تا سیره شهید نداشته باشید، تا شهید زندگی نکنید، شهید نخواهید شد. من به‌عنوان یک همسر شهید و یک نظامی، حمله ددمنشانه آمریکای جنایتکار و رژیم کودک‌کش صهیونیستی را که جزو ذلیل‌ترین رژیم‌ها هستند و به اصحاب رسانه حمله کردند، محکوم می‌کنم، چراکه در هیچ کجای دنیا ندیدیم که به رسانه و اصحاب رسانه حمله‌ای بشود که این جنایتکاران در ایران به رسانه ملی ما حمله کردند و درنده‌خویی‌شان را نشان دادند.

عاشق کربلا بود
سید محمد عظیمی می‌گوید: همسر شهیدم، عاشق کربلا بود و در دیدار آخری که به اتفاق هم به منزل یکی از همکارانش (خانم حبیب‌پور) رفته بودیم، قصد داشت که اگر خدا بخواهد «اربعین» به همراه خانواده ایشان پای پیاده به کربلا برود و علاقه خاصی به آقا حضرت‌عباس داشت و در طول روز، روضه حضرت عباس گوش می‌کرد و همین ارادت باعث شد تا خانم حضرت زینب (س) خودش، شهید ما را در آغوش بگیرد تا قبل از محرم به شهادت برسد. شهیده سیده‌معصومه عظیمی دیندار و ولایتمدار بود و مرتبا به زیارت امامزاده حسن (ع) کرج می‌رفت و علاقه خاصی به آقا حضرت ابوالفضل‌العباس (ع) داشت.