بدلکاری در حاشیه
سینما به خودی خود مقوله جذابی است. این که شما در خانه یا در جایی مانند سینما بنشینید و قصه ای را تماشا کنید که در آن شخصیت های مختلف درگیر مسائل و ماجراهای پیچیده می شوند
سالهاست که دیگر یک فیلم سینمایی تنها محدود به خود آن فیلم نیست و درباره برخی پروژه های خاص که تولید سخت و طولانی دارند و از جهاتی متفاوت با تولیدات مرسوم سینمایی هستند، مساله نمایش فیلم پشت صحنه آنها هم در اولویت قرار گرفته است.
اگر فیلمی سینمایی مانند: تایتانیک ، ارباب حلقه ها، کینگ کونگ ، ترمیناتور و... حداکثر در 3ساعت داستان خود را برای مخاطب روایت می کنند، در عوض فیلم پشت صحنه آنها گاه چندین برنامه بلند تلویزیونی را شامل می شود.
برنامه بدلکاران که در ایام نوروز هر شب ساعت 21از شبکه پنج سیما پخش می شد هم یکی از همان نمونه برنامه هایی است که تلاش کرد تا به کنجکاوی مخاطبان سیما درباره یکی از مهمترین بخشهای کار سینما یعنی حرفه بدلکاری پاسخ دهد. برنامه توسط دو مجری اجرا شد. ایرج نوذری بازیگر تلویزیون و سینما به همراه پیمان ابدی جوان ایرانی که خود به عنوان بدلکار در سریال هشدار برای کبری 11حضور داشته و چند سالی است که به ایران بازگشته تا تجربیات خود را در سرزمین مادری خود اجرایی کند. توقعی که در نگاه اول از این برنامه به وجود می آید با توجه به نام آن «پرداختن به مساله بدلکاری و فعالیت های مخاطره آمیز در فیلمها و سریال ها» است.
به هرحال این مساله در سینما و تلویزیون ایران به شکل سنتی وجود داشته و حداقل در سریال های مختلفی از کوچک جنگلی تا امام علی ، ولایت عشق ، خواب و بیدار و چند سریال در حال تولید اجرا شده و بیننده در این سریال ها صحنه های مختلفی مانند: پرش از ارتفاع ، خوردن تیر، تصادف و... را دیده است. البته می توان به این فهرست فیلمهای دوئل و تقاطع را هم اضافه کرد و در نگاهی گسترده تر باید طیف وسیعی از فیلمهای جنگی را هم به این دایره اضافه کنیم که در آنها شکل های مختلفی از جلوه های ویژه اجرا و نمایش داده شد.
آنچه برنامه بدلکاران به آن پرداخت در واقع بخش بسیار محدودی از دنیای بدلکاری است که شامل بخشهایی همچون: ایجاد صحنه های تصادف و زد و خورد و تعقیب و گریز می شود. البته می توان گفت در مدت زمان محدود این برنامه امکان پرداختن به همه جنبه های کار وجود نداشت اما حداقل باید در قسمتهایی از برنامه به مساله جلوه های ویژه در عرصه های دیگر هم اشاره می شد. ضمن آن که در این زمینه افراد زیادی حضور دارند که در سالهای گذشته این بخش «سخت» از کار سینما و تلویزیون را با عشق و علاقه فراوان و به جان خریدن خطرهای مختلف دنبال کرده اند.
این برنامه در چند قسمت بر این مساله تاکید شد که اجرای آن نوع از جلوه های ویژه به شکل سنتی کار چندان علمی نیست و ممکن است مخاطرات فراوانی را به همراه داشته باشد اما از یکسو عدم حضور دست اندرکاران آن نوع از جلوه های ویژه در این برنامه و از سوی دیگر تاکید بیش از حد بر تیمی که پیمان ابدی در حال آموزش دادن به آنهاست ، سبب می شود که در موارد متعددی برنامه لحنی یکسویه پیدا کند و بیشتر تبدیل به گفتگوی دو نفر با هم درباره جلوه های ویژه شود و این تصور برای بیننده شکل بگیرد که گویا پیش از آقای ابدی هیچ گروه بدلکاری در ایران حضور نداشته اند و او قرار است این رشته را در ایران اجرا کند. در صورتی که برای آسیب شناسی شیوه های سنتی بد نبود تا از حضور بدلکاران سنتی هم استفاده شود و به این مساله اشاره شود که این افراد با شیوه های سنتی دچار چه آسیب هایی شدند و به چه دلیل تهیه کنندگان سینمای ایران هیچ گاه این رشته را جدی نگرفته اند و از این ناحیه چه مشکلاتی بروز کرده است؛
برنامه «بدلکاران» در کلیت خود جزییات زیادی از این رشته را «لو» نمی دهد و تنها در مواردی به بیان این مساله می پردازد که ابزار و تجهیزات این رشته خاص است و با ابزاری معمولی نمی توان کارهای بدلکاری را انجام داد.
بخش عمده ای از برنامه هم که به قوانین راهنمایی رانندگی و حوادث جاده ای می پردازد و مردم را دعوت به درست رانندگی کردن می کند. حاصل کار البته به دلیل نمایش چند صحنه خاص بدلکاری اجرا شده توسط این گروه و نیز نمایش برخی صحنه ها و پشت صحنه ها از فیلمهای خارجی جذاب است اما این همه توقعی نیست که بیننده از برنامه ای با نام «بدلکاران» دارد.
گفت و گو
