همه چیزطبیعی است
سریال «زیر تیغ» بینندگان زیادی دارد. بیشتر این بینندگان دوست دارند نظرات خود را درباره این مجموعه بیان کنند. آنچه می خوانید نقدی خودمانی است که یکی از دبیران شهرستان اصفهان به نام شیران برای ما ارسال کرده است.
سالها بود که دلم می خواست یک فیلم واقعی ببینم ؛ فیلمی که خنده ها ، گریه ها ، ترسها ، خشمها و... همه معمولی باشند. آدمها همان آدمهای هر روز کوچه و بازار باشند با تمام خواسته ها و امیال معمولی و واقعی شان. دردشان را بشود بخوبی حس کرد و شادی شان را هم همین طور. با شادی آنها بیننده احساس شادی کند و با غم آنها احساس غم. نه آن که وقایع و شخصیت های فیلم دور از ذهن یا ساخته و پرداخته نویسنده باشند یا کارگردان ، کوکشان بکند و تا وقتی کوک هستند حرکت کنند و از خود اختیاری نداشته باشند.
هنرپیشه های این فیلم کوکی نیستند ، واقعی عمل می کنند. در نقش خود چنان فرو رفته اند که همدردی بیننده هر لحظه با آنهاست. پرستویی چنان محمود آقا را دریافته که انگار دیگر خودش نیست و تمامی نقشش است و همچنین طاهره خانم و بقیه.
سالها بود که پای فیلمهای تصنعی و دور از ذهن و غیرطبیعی تلویزیون نشسته بودم و برای غمهای آنها گریه ام نگرفته بود ، ولی برای قهرمانان و نقش آفرین این فیلم دلم به درد می آید و اشکم چون سیل برگونه هایم جاری می شود. در زیر تیغ همه چیز معمولی است. همان طور است که باید باشد.
محمودآقا ، جعفرآقا ، طاهره خانم و... کسی از آن ور آب نیامده ، زنها بزک من درآوردی ندارند ، مدیست نیستند ، بدعتی را پایه گذاری نمی کنند ، همه چیز معمولی است و معمولی یعنی آنچه تمامی مردم روزانه با آن زندگی می کنند ، در آن به سر می برند و با تمام وجود حسش می کنند.
عشق هم ساده و معمولی است ، مرگ هم مردمی و عام پسند است و واقعی ، تنفر و خشم هم واقعی است ، طبیعی است. از تجملات و میز و صندلی های اشرافی و دور از ذهن عامه چیزی در آن دیده نمی شود. زنها و دخترها تیپ و قیافه عادی دارند. همزمان چند لباس کوتاه و بلند چند رنگی به تن ندارند ، سه تا چهار شال و هد بند و روسری نیمه و نصفه سر نکرده اند. همان طوری هستند که بیشتر خانمها و دختر خانمهای سالم جامعه رفتار می کنند، می پوشند ، راه می روند و... مردها و زنها سوار خودروهای آنچنانی در خیابان ها ویراژ نمی دهند. خانه ها معمولی و در سطح قبول عامه است ، نه ویلاها و آپارتمان های آنچنانی.
لباس پوشیدن مردان نیز عادی است. از خودروهای آخرین سیستم هم خبری نیست. هر چه هست ، زندگی معمولی و عادی مردمان جامعه ماست نه عقده ها و ایده های دم فرو بسته فیلمنامه نویسان و کارگردانی که می خواسته اند ولی نتوانسته اند! این را هم اضافه کنم که عادی بودن و واقعی بودن و معمولی بودن انسان ها و شخصیت ها در این فیلم دلزدگی ایجاد نکرده است. بیننده خودش را با آنها می داند و هم حس و حال آنها می شود. می گویی نه؛ بروید بپرسید تا شما هم به دریافت من برسید.
گفت و گو
