دست پنهان

حبیب الله خان هویدا ملقب به عین الملک فرزند میرزا رضا قناد در سال 1294 ق متولد شد و همراه پدر که از طرفداران سرسخت عباس افندی رئیس فرقه بهاییت بود به عکا رفت.

کد خبر: ۸۹۵۵۶

حبیب الله چندی در نزد پدر به آموختن مشغول بود و به علت خوش خطی کاتب آثار عباس افندی و از خادمین وی بود. او برای ادامه تحصیل به بیروت رفت و پس از فارغ التحصیلی از مدرسه آمریکاییهای بیروت راهی پاریس شد. در این شهر با جعفرقلی خان سرداراسعد آشنا شد و برای تعلیم سه زبان عربی و فرانسه و انگلیسی به فرزندان سرداراسعد به استخدام وی درآمد. مناسبات نزدیک وی با سردار اسعد منجر به این شد که در هنگام بازگشت به ایران بنا به درخواست وی از سوی احمد شاه ملقب به عین الملک شود. در بازگشت به ایران پدرش میرزا رضا به دوستان بهایی اش نامه ای نوشت و از آنان خواست تا«همتی نمایند با سایر یاران که بلکه انشائالله مسوولیتی برای او مهیا گردد. ولو در سایر ولایات یا خارج از مملکت.» البته سردار اسعد نیز برای این امر اقدام کرد و عین الملک به وزارت امور خارجه ایران به عنوان مترجم راه یافت. او در همین اوقات با روزنامه رعد که صاحب امتیازش سید ضیائالدین طباطبایی از عناصر وابسته به سفارت انگلستان بود همکاری کرد و به ترجمه داستانهایی از زبان عربی مشغول شد. همزمان با انتشار قرارداد 1919 به طرفداری از این قرارداد هشت مقاله در روزنامه رعد منتشر کرد و «آنرا تنها وسیله فرج و نجات برای ایرانیان» خواند. به نظر نمی رسد که وی تنها در این حد با سیاست های انگلیس همراه بوده باشد و به طور قطع با سفارت نیز رابطه نزدیک داشته است.
چنانچه آشتیانی زاده در خاطرات خود از ملاقاتهای اردشیرجی با عین الملک و مذاکرات آن دو در مورد کودتا سخن می گوید و در واقع عین الملک را نماینده محفل ملی بهائیان در یافتن فردی مناسب برای انگلستان معرفی می کند که پس از یافتن رضاخان ، همو مسبب آشنایی اردشیر جی با وی می شود. با روی کار آمدن دولت کودتا در سال 1300از سوی وزارت خارجه به سرکنسولی ایران در دمشق رفت. دوسال بعد به تهران فراخوانده شد و پس از 8 ماه اقامت در تهران بار دیگر به دمشق رفت و آنگاه در سال 1310 به جده ماموریت یافت.
در ایام اقامت در سرزمین وهابیان به تبلیغ برای بهاییت اقدام کرد و این اقدام وی موجب اعتراض عربستان و برکناری زودرس او در سال 1314 از وزارت امور خارجه شد.
هویدا سپس راهی عکا مرکز بهاییت شد و در همان سال 1314درگذشت.از وی دو پسر به نامهای امیرعباس و فریدون به جای ماند که امیرعباس سالیان متمادی بر مسند نخست وزیری ایران تکیه زد.