میدان؛ روایت زنده همبستگی

کارکرد چنین روایت‌هایی روشن است؛ حضور مردمی که برای دفاع از استقلال و تمامیت‌ارضی کشور به میدان آمده‌اند، به حضوری فاقد اراده و انگیزه مستقل تقلیل داده می‌شود. به این ترتیب، جنگ روانی می‌کوشد تصویری را که مردم با حضور خود در خیابان ساخته‌اند، در عرصه رسانه مخدوش کند. این مسأله با هشدار امام سیدمجتبی خامنه‌ای حفظه‌الله درباره تلاش دشمن برای تضعیف «تاب‌آوری مردم» ارتباط مستقیم دارد. ایشان در پیام غدیر، هشدار می‌دهند که دشمن در جنگ ترکیبی، دو نقطه را هدف گرفته است: «تاب‌آوری مردم» و «دستگاه محاسباتی مسئولان کشور». رهبر انقلاب ابزار اصلی دشمن را ایجاد تردید، یأس، ترس، بدگمانی و اختلاف می‌دانند و بر ضرورت «حفظ وحدت و انسجام و اعتماد متقابل» تأکید می‌کنند. از این‌رو، پاسداری از حقیقت حضور مردم و مقابله مستند با روایت‌های تحریف‌آمیز، خود یکی از عرصه‌های جهاد تبیین است. در این میان، مسئولان نیز وظیفه‌ای سنگین برعهده دارند و نمی‌توان مسئولیت حفظ وحدت را تنها بر دوش مردم گذاشت. مسئولان باید با رسیدگی به مشکلات، رفتار عادلانه، پاسخگویی و پرهیز از تصمیم‌هایی که مردم را دلسرد می‌کند، از سرمایه اجتماعی کشور پاسداری کنند. با این‌حال استمرار بعثت ملت، افقی گسترده‌تر از برگزاری تجمعات دارد. خود این تجمعات می‌تواند به میدان تبیین عملی اهداف بعثت تبدیل شود؛ به‌گونه‌ای که مردم در کنار اعلام آمادگی برای دفاع از استقلال و تمامیت‌ارضی کشور، پیوستگی و مسئولیت اجتماعی خود را نیز در عمل نشان دهند. نمونه‌هایی از این ظرفیت را هم‌اکنون می‌توان در برخی میدان‌ها مشاهده کرد؛ میز‌های مشاوره، حضور معلمانی که داوطلبانه به درس کودکان و نوجوانان کمک می‌کنند، پزشکانی که به درمان بیماران می‌پردازند، امدادرسانانی که کمک‌های اولیه را آموزش می‌دهند و بانوانی که خدمات خیاطی و ترمیم لباس ارائه می‌کنند. ابتکار‌هایی مانند نذر کاغذ در قالب جمع‌آوری کاغذ‌های باطله و گردآوری کتاب‌های قابل استفاده و فروش ارزان آنها برای تأمین هزینه امور خیر نیز در همین چارچوب قرار می‌گیرد. این فعالیت‌ها می‌تواند در کنار جمع‌آوری کمک برای جبهه و پشتیبانی از مدافعان کشور گسترش یابد. نکته مهم آن است که این خدمات باید در اختیار عموم مردم قرار گیرد؛ حتی کسانی که برای شرکت در تجمع یا پرچم‌گردانی به میدان نیامده‌اند. در چنین صورتی، میدان به محلی برای گره‌گشایی از مشکلات مردم و تقویت پیوند‌های اجتماعی تبدیل می‌شود. این همان افق گسترده‌تری است که مفهوم ولایت پیش روی ما می‌گذارد؛ جامعه‌ای پیوسته که اعضای آن در برابر یکدیگر احساس مسئولیت می‌کنند.