گوش‌هایی که صدای زمین را نمی‌شنوند

نمایندگان کشورها در حالی پشت میزهای شیک سالن اجلاس پاریس نشستند و خوشبینانه تصمیم گرفتند که دمای زمین تا پایان قرن حاضر به بیش از 2 درجه افزایش نیابد که عده‌ای از کارشناسان معتقدند این هدف قابل تحقق نیست و در خوشبینانه‌ترین حالت، دمای زمین را شاید بتوان روی 3 درجه ثابت نگه داشت. وضعیت اجرای پیمان کیوتو (تعهد کشورها بر کاهش پخش و نشر گازهای گلخانه‌ای در سال 1997) نشان می‌دهد که فعالان محیط‌زیست حق دارند نگران باشند چراکه کشورهای عضو این پیمان آن‌گونه که باید در کاهش 5 درصدی تولید گازهای گلخانه‌ای موفق نبوده‌اند و با توجه به آن‌که این خطر سلامت و زندگی 690 میلیون کودک را در سراسر جهان تهدید می‌کند، شرکت‌کنندگان در اجلاس پاریس به‌دنبال آن هستند که این دفعه بار مسئولیت کشورهای در حال توسعه را بیش از دیگر کشورها نشان دهند. در حالی که برخی از کشورهای پیشرفته صنعتی مقصران اصلی وضعیت اقلیم هستند.

افزایش ذوب یخچال‌های طبیعی جهان، بالا آمدن بیشتر سطح آب دریاها، افزایش توفان‌ها و گردبادها و دیگر سانحه‌های طبیعی و حوادث اقلیمی همچون پدیده ال‌نینو، ساکنان زمین را بیش از گذشته تهدید می‌کند تا جایی که دیگر هیچ کشوری از تهدید تغییرات اقلیمی زمین در امان نیست.

با آن‌که برخی از کارشناسان توافق پاریس را قابل قبول و تا حدودی به نفع محیط زیست می‌دانند، اما این نگرانی همچنان وجود دارد که این توافق‌نامه نیز به سرنوشت پیمان کیوتو و بسیاری از توافق‌های محیط‌زیستی دیگر مبتلا شود و کشورهای آمریکا، هند، چین، عربستان و سایر کشورهای مسئول در تولید گازهای گلخانه‌ای و انرژی‌های فسیلی همچنان گوش‌های خود را برای شنیدن صدای زمین بسته نگه دارند و زمینه مرگ تدریجی آیندگان را بیش از پیش فراهم کنند.