مودب، مثل تماشاگران والیبال

اگر بخواهیم کیفیت حضور بیش از 12 هزار نفر در دیدار تیم‌های والیبال ایران و برزیل را وصف کنیم باید گفت یک محفل فرهنگی ـ ورزشی سالم که براحتی می‌توان پسوند خانوادگی نیز به آن اضافه کرد.

بــواقع تماشاگران این بازی بخوبی ثابت کردند که نیازی نیست به دلیل خراب شدن یک توپ، یک اشتباه داوری، یک اشتباه بازیکنان یا هر اتفاقی که در میدان مسابقه برخلاف میل شما اتفاق می‌افتد دست به فحاشی زد، بلکه می‌توان صبور بود و اجازه داد همه چیز روال عادی خود را طی کند.

فضایی که در این مسابقه بر سالن حکمفرما بود چیزی جز تشویق سالم نبود و اگر تا پیش از آن به دلیل فراگیر شدن بی‌ادبی در ورزشگاه‌ها و شنیدن توهین‌های چند ده‌هزارنفری، تصورمان این بود که باید با یک فرهنگ‌سازی ریشه‌ای و بنیادین و چند ساله در جهت اصلاح رفتار تماشاگران حاضر در ورزشگاه‌ها پرداخت.

خوشبختانه این باورمان شکست و در بازی ایران و برزیل دیدیم می‌توان هیجانی بود، بالا و پایین پرید، از سر ناراحتی بر سر و صورت و زانوی خود زد، اما به کسی توهین نکرد. فضای سالن طوری بود که وقتی در ست چهارم یکی از تماشاگران بادبزن کاغذی خود را به نشانه اعتراض به داخل زمین پرتاب کرد با واکنش شدید مردم مواجه شد و این فرد را به آرامش و رعایت شئونات فرهنگی دعوت کردند.

نه این‌که منکر برنامه‌ریزی فرهنگی بلندمدت و تاثیرات پایدار آن باشیم، اما معتقدیم گاه می‌شود با سهل گرفتن کارها و با برنامه‌هایی جزئی و تاثیر‌گذاری همچون پخش ترانه مجاز شاد و حماسی انرژی تماشاگران را که عمدتا جوان هستند به شکل اصولی تخلیه کرد. اگر بخواهیم قدری تعارفات را کنار بگذاریم، در برخی رقابت‌های بین‌المللی فوتبال وقتی بی‌احترامی شمار زیادی از تماشاگران را به سرود ملی حریف مشاهده می‌کردیم عمیقا از این کج‌فهمی تاسف می‌خوردیم، اما در دیدار مقابل برزیل از بی‌احترامی‌ها خبری نبود و همه به پا خاستند و به احترام سرود مهمان سکوت کردند و در پایان آن دست زدند، تا همه به این فرهنگ والا تعظیم کنیم.

به هر ترتیب نمی‌توان گفت آن شب مدینه فاضله را در سالن 12 هزاری نفری آزادی شاهد بودیم، اما با فضایی که دیدیم معتقدیم می‌شود براحتی زمینه حضور بانوان و خانواده‌ها را برای دیدن رقابت‌های والیبال، دوباره به سالن آزادی باز کرد و محفلی خانوادگی، شاد و سالم برای همگان ترتیب داد.

امید توفیقی / گروه ورزش