«بیمار انگلیسی» در ایران

گزارش غیرمنتظره روزنامه انگلیسی «دیلی تلگراف» ، ورود ایران به فرآیند معامله ای برای خرید آخرین خودروساز ورشکسته ملی انگلیس «روور» را آشکار کرد.

کد خبر: ۶۳۶۴۲

پس از آن که شرکت چینی «بنگاه صنعت خودروسازی شانگهای» انصراف خود را از خرید سهام روور اعلام کرد ، ورشکستگی رسمی خودروساز 100ساله بریتانیا با اوراق کردن و فروش قطعات این کارخانه فرا رسید. «روور» به عنوان آخرین و قدیمی ترین خودروساز بریتانیا در روزهای بعد از جنگ جهانی دوم پیشتاز صنعت خودروسازی جهان بود و خودروهای معروفی چون جگوار ، رولزرویس ، لندروور ، آوستین ، رنج روور و لیلاند را تولید کرد. اما چندی بعد با سرمایه گذاری های گسترده آلمان و فرانسه در صنعت خودروسازی ، از گردونه رقابت عقب افتاد. اکنون آلمانی ها به طعنه از «روور» به عنوان بیمار انگلیسی نام می برند و اوج تحقیر انگلیسی ها آنجا بود که کارخانه بی.ام.و ، روور را فقط به قیمت 10پوند(!) به شرکت بریتانیایی فونیکس فروخت تا به همین راحتی از شر آن خلاص شود. اکنون 23هزار نفر از کارکنان شرکت روور در آستانه بیکاری قرار دارند ، به علاوه افکار عمومی بریتانیا نسبت به تحقیر خودروساز 100ساله شان بشدت تحریک شده است . این در حالی است که انتخابات برای برگزیدن نخست وزیر جدید انگلیس ماه آینده میلادی (ماه می) در پیش است و قطعا این مساله تاثیر غیرقابل انکاری برمحبوبیت تونی بلر برای انتخاب شدن مجدد برجای می گذارد.... حال در چنین شرایط بغرنج ، حساس و پیچیده ای است که ایران وارد صحنه شده است تا امید را به شهر «لانگ بریج» برگرداند؛ امیدی با کمترین هزینه و بیشترین فایده برای انگلیسی ها! و مساله همین است:
1- فروش «روور» به ایران بیش از آن که فایده اقتصادی برای انگلیسی ها داشته باشد ، فایده سیاسی دارد. این فایده آنقدر هست که تونی بلر حاضر شود 150میلیون پوند برای فرونشاندن اعتراضات ناشی از تعطیلی این کارخانه خرج کند. همانگونه که «مارگارت تاچر» ، نخست وزیر سابق محافظه کار انگلیس سوار بر یک «رنج روور» در دهه 1980 سعی کرد با فرونشاندن بحران «روور» موقعیت سیاسی خود را تثبیت کند لذا معامله کنندگان ایرانی می توانند با استفاده از نیاز سیاسی حیاتی انگلیسی ها و با علم به این که نجات «روور» و فرونشاندن احساسات انگلیسی های سنتی ، نجات دولت این کشور است و با توجه به در جریان بودن مذاکرات هسته ای با 3 کشور اروپایی ، از معامله روور بیشترین استفاده را برای تامین منافع ملی کشور بکنند.
2- نگاهی به وضعیت بحرانی روور نشان می دهد ارائه بزرگترین پیشنهاد از سوی ایران ، محکوم به پذیرفته شدن است ؛ لذا بخش خصوصی معامله کننده نباید با محدود کردن معامله در فکر ورود بخش کوچکی از خط تولید روور آن هم به صورت تحت لیسانس باشد بلکه مالکیت کل خطوط تولید ، نیروی انسانی و فناوری باید مورد نظر قرار گیرد تا ایران مالک صددرصد این خودروساز شناخته شود لذا درخواست بخش خصوصی درباره خرید «روور» باید با دقت مورد بررسی وزارت صنایع و معادن قرار گیرد تا از فرصت به دست آمده بهترین استفاده در بزرگترین شکل ممکن صورت گیرد.
3- ورود «روور» به صنعت خودروسازی ایران اگر هوشمندانه و با درک شرایط موجود انجام شود ، حادثه ای خوب برای صنعت خودروسازی کشور محسوب می شود چرا که هم پرستیژ و هم تجربیات 100 ساله این خودروساز را به خودروسازان وطنی ارزانی می کند و امکان جهانی شدن را با عبور از این پل فراهم می سازد اما همانگونه که پیشتر گفته شد توجه به زوایا و حساسیت های موضوع ، برنامه ریزی برای کمیت ، کیفیت و روش معامله و پرهیز از «محدودنگری» و رو آوردن به بزرگ اندیشی می تواند از کنار «بیمار انگلیسی» تحولی برای صنعت خودروسازی ایران به ارمغان بیاورد.