بر سر دو راهی؛ به من بگویید چه کنم؟!

لذا در این اوضاع برای پاسخ دادن به این که چه کنیم، اول باید گفت آینده را فقط خدا می‌داند و بس. هیچ پیش‌بینی قطعی نیست و نمی‌تواند باشد. آنچه گفته می‌شود نیز صرفا تحلیل‌هایی است که براساس علائم اقتصادی موجود و به فرض ثابت بودن متغیرهای متعدد موثر بر قیمت‌ها ارائه می‌شود. این تحلیل نیز مشمول همین قاعده است: 1 ـ آنچه سطح عمومی قیمت‌ها در ایران را تعیین می‌کند و بر تورم موثر است، نرخ ارز است. قیمت کالاهای وارداتی و تولیدات داخلی مستقیما از این متغیر تاثیر می‌پذیرد. مذاکرات ژنو با این‌که دلار را به زیر 3000 تومان رسانده، اما باعث کاهش چشمگیر آن نشده است. به این ترتیب دلار با قیمتی نه‌چندان کمتر از گذشته به ثبات رسیده و این ثبات، جلوی کاهش بیشتر قیمت‌ها را می‌گیرد.

2 ـ مذاکرات ژنو هنوز اثرات ملموس اقتصادی خود را بر بازار بر جای نگذاشته و بعید است به این سرعت بگذارد. هنوز رقم دقیق درآمدهای ارزی آزاد‌شده روشن نیست و ارقام غیررسمی تاکنون اعلام‌شده نیز در حدی نیست که بر قیمت‌ها تاثیر قابل توجهی بگذارد. سایر اثرات اقتصادی مذاکرات ژنو نیز برای آشکار شدن به زمان نیاز داشته و تداوم آن به نتایج دور دوم مذاکرات بستگی دارد.

3 ـ به این ترتیب با وجود بهبود شدید فضای مثبت و امیدبخش در اقتصاد، هنوز تغییر خاصی در متغیرهای اقتصادی مشاهده نمی‌شود و این امر نیز موکول به اجرای بودجه 93 خواهد بود. خود دولت نیز همین را می‌گوید. لذا در مجموع نمی‌توان تا پایان امسال تغییر خاصی را در قیمت‌ها متصور بود و در نتیجه کسانی که نیاز به خرید دارند، احتمالا می‌توانند خرید کنند؛ چرا که فعلا همین که هست،‌ هست...