دروازه‌بانی برای نیمکت‌نشینی!

هر چند که داوری برای بازی با کویت در چارچوب رقابت‌های مقدماتی جام ملت‌های آسیا نیز به تیم ملی دعوت شد و در آن بازی نیز که به تساوی یک‌بر‌یک در کویت انجامید، روی نیمکت تیم ملی نشست، اما این پرسش همچنان باقی است که چرا کرش به این دروازه‌بان در بازی با تایلند در تهران میدان نداد؟!

کرش که زیاد دوست ندارد در مسائل فنی تیم به کار وی خرده‌ گرفته شود حتی در کنفرانس مطبوعاتی پس از بازی نیز در این رابطه، از پاسخ دادن طفره رفت تا به نوعی نشان دهد که زیاد اهل خطر کردن نیست. شاید اگر مهدی رحمتی نیز با کارلوس کرش درنمی‌افتاد و به نوعی با بخت خود بازی نمی‌کرد، حالا حالاها دروازه‌بان خوبی چون رحمان احمدی باید ذخیره وی در تیم ملی باقی می‌ماند. هر چند انصافا رحمان از زمانی که فرصت ایستادن در چارچوب دروازه تیم ملی به وی داده شده، از این فرصت به بهترین شکل استفاده کرده و بویژه در بازی آخر با کره‌جنوبی در راه حضور در جام جهانی، یک تنه جلوی بسیاری از حملات حریف ایستاد و تسلیم نشد، اما به هر حال آینده‌نگری حکم می‌کرد که سرمربی پرتغالی تیم ملی در بازی با تایلند که از اهمیت فوق‌العاده‌ای برخوردار نبود، از دانیل داوری در درون دروازه تیم ملی استفاده می‌کرد. هر چند که خود داوری اظهار کرده از نیمکت‌نشینی در تیم ملی ناراحت نیست، اما به هر حال وقتی روی دروازه‌بانی آن‌قدر مانور شد که عده‌ای حتی او را جانشین مهدی رحمتی دانستند، انتظار نمی‌رفت که او باز هم روی نیمکت تیم ملی بنشیند. در حقیقت اگر قرار به نیمکت‌نشینی باشد، حامد لک به بهترین شکل می‌تواند این وظیفه را ایفا کند، چون به هر حال لک در تیم تراکتورسازی هر لحظه بازی‌هایش مورد توجه است و بهتر می‌تواند با نیمکت نشینی کنار بیاید. اما تصور کنید که داوری مدام دعوت شود و به بازی گرفته نشود، در آن صورت می‌توان حدس زد که او نیز کم‌کم انگیزه‌‌اش را برای بازی در تیم ملی از دست بدهد.

به هر حال وقتی کرش به بازیکنانی چون مهرداد بیت آشور و علیرضا جهانبخش در بازی با تایلند برای 15 دقیقه‌ بازی داد، انتظار این بود که از وجود دانیل داوری در مقابل تیمی که نمی‌خواست دروازه ایران را تحت فشار حملات خود قرار دهد، استفاده کند؛ اما باید گفت کرش خودش باید پاسخگوی تصمیمات خود باشد و نباید همه چیز را از بالا به پایین نگاه کند.

حجت‌اله اکبرآبادی / دبیر گروه ورزش