در تعقیب خودروهای مسروقه

شماره پلاک این اتومبیل‌ها در دفاتر ثبت می‌شد و پیدا کردن آنها نیازمند دقت زیاد و صرف وقت بود تا این که سال 1360 فردی به نام سروان ابطحی که آن زمان معاون کلانتر گشت آگاهی بود دفتری ابداع کرد که به دفتر گشت موسوم شد. او با این دفتر راه ساده‌ای را برای یافتن پلاک خودروهای مسروقه پیش روی ماموران گذاشت. آن زمان پلاک خودروها پنج رقمی بود و عدد صفر نیز در پلاک‌ها وجود نداشت. سروان ابطحی دفتری درست کرد که در آن دو رقم اول پلاک‌ها مانند فرهنگ لغات تدارک دیده شده بود به طوری که به عنوان مثال فصلی برای پلاک‌هایی با شروع 11 تا 39، فصلی برای پلاک‌های 41 تا 69 و ... وجود داشت. ماموران گشت به محض دیدن خودروهای مشکوک با توجه به دو رقم اول پلاک آنها به فصل موردنظر در دفتر می‌رفتند. در هر فصل در صفحه چپ پنج قسمت و در صفحه سمت راست چهار قسمت وجود داشت که با خط‌های افقی از هم جدا و رقم سوم پلاک‌ها از یک تا 9 در آنها نوشته شده بود. به این ترتیب جستجوی رقم سوم هم به سادگی انجام می‌شد. ضمن این که در هر قسمت صفحات دو خط عمودی کشیده شده بود که دو رقم آخر پلاک‌ها را از هم جدا می‌کرد و به این ترتیب ماموران گشت براحتی می‌توانستند بررسی کنند آیا اتومبیل مورد نظرشان مسروقه است یا خیر. ابداع دفتر گشت، کار ماموران را خیلی ساده کرد و دیگر بسرعت می‌شد هر پلاکی را جستجو کرد. در ضمن در این دفتر برای تعیین مدل خودروها نیز از حروف اختصاری استفاده می‌شد مثلا P مشخصه پیکان یا T علامت تویوتا بود.

این دفاتر همیشه با مداد نوشته می‌شد تا به محض کشف اتومبیلی مسروقه، شماره پلاک موردنظر پاک شود. این روش اگرچه اکنون ابتدایی به نظر می‌رسد، اما آن زمان اتفاقی بزرگ بود و باعث شد نام سروان ابطحی در تاریخ انتظامی ایران ماندگار شود، اما اکنون رایانه‌ها وظیفه دفتر گشت را به عهده دارند.