تحریم صدا و سیما و یک فرصت مغفول

با این حساب اما چرا حاضر به پرداخت چنین هزینه‌ای است؟ پاسخ را شاید بتوان در تاثیرگذاری و نفوذ رسانه‌ای جمهوری اسلامی ایران در جهان جستجو کرد، تاثیر و نفوذی که غرب را چنان نگران کرده که حاضر می‌شود، به‌رغم آسیب دیدن وجهه جهانی‌اش و به‌رغم همه شعارها و ادعاهایش در زمینه آزادی بیان و به رسمیت شناختن فعالیت آزاد رسانه‌ها، کمر به مقابله آشکار با یک رسانه ببندد و اینچنین خود را رسوا کند.

روی دوم سکه هم به فضای پس از تصویب و اعمال این تحریم رسانه‌ای بر می‌گردد. این دست اتفاقات در کنار ظاهر محدودکننده و آسیب‌رسان خود ـ که اقتضای طبیعت آنهاست و به تعبیر مسئولان ارشد کشور، ایران در این سی و اندی سال در مقابلش واکسینه شده است ـ پتانسیل بی‌بدیلی را برای افشای ذاتِ فریبنده غربی‌ها و رساندن فریاد مظلومیت ایران به گوش دنیا، در اختیار می‌گذارد. با کمی تدبیر و تلاش شاید بتوان سمت بُرّان این تیغ ظاهراً ضدایرانی را به سمتِ خود غرب برگرداند و هژمونی رسانه‌ای‌اش در دنیا را هدف گرفت. اتفاقی که در حالت عادی، به سختی می‌افتاد و انرژی بسیار بیشتری را می‌طلبید.