دود ‌المپیک‌ در ‌چشم ‌لندن

نزول آمار گردشگری انگلیس و بویژه شهر لندن در جولای 2012 و در زمان برگزاری رقابت‌های المپیک در حالی است که فعالان صنعت گردشگری این کشور به رغم نقدها و صحبت‌های کارشناسی، به رشد درآمد گردشگری این کشور در این بازه زمانی امیدوار بودند.‌ اعداد رسمی منتشر شده در این سازمان نشان می‌دهد در ماه جولای سه میلیون و 180 هزار گردشگر خارجی به این کشور مسافرت کردند که حدود 180 هزار نفر کمتر از مدت زمان مشابه سال گذشته بود. از سوی دیگر، درآمد گردشگری انگلیس از گردشگری نیز در‌طول این ماه اختلافی فاحش و 120 میلیون پوندی با درآمد گردشگری این کشور در مدت مشابه سال 2011 داشته است.

تورگردانان انگلیسی در گزارشی اعلام کردند ‌افزایش سرسام‌آور کرایه هتل‌ها در این ماه که در برخی موارد به 300 درصد نیز رسید، لطمه سختی به احتمال حضور گردشگران در این کشور در زمان بازی‌ها زد. از سوی دیگر، بسیاری از گردشگران تمایلی به رزرو اتاق در هتل‌های لندن نداشتند. کارشناسان اعلام کردند تجربه‌هایی این‌گونه در دیگر شهرهای میزبان المپیک نیز رخ داده است. این شرایط بویژه در شهرهایی که از جاذبه توریستی بالایی برخوردارند، نمود بیشتری داشته است. برای مثال در شهر پکن، قیمت هتل‌ها در زمان بازی‌ها ده برابر زمان معمول شد که کاهشی 30 درصدی را در آمار ورود گردشگر به این شهر‌ هنگام برگزاری بازی‌های المپیک 2008 رقم زد.‌ با توجه به شرایط به وجود آمده، دولت انگلیس همچنان طرح‌هایی بلندپروازانه را برای آینده گردشگری این کشور در نظر دارد که از آن جمله جذب 4/5‌میلیون گردشگر تا چهار سال آینده است. طبق گزارش‌های سازمان ملی آمار انگلیس، شمار ورود گردشگر به این کشور در هفت ماه نخست سال یک درصد افزایش داشته و نزدیک به 180 هزار نفر بوده است از این رو در صورت تداوم این امر، این آمار در چهار سال آینده به یک میلیون و 400 هزار نفر خواهد رسید. این پیش‌بینی‌ها در حالی است که دیگر شهرهای میزبان المپیک تا سال‌ها پس از میزبانی همچنان شاهد افت ورود گردشگر بودند.‌ اما برخلاف کاهش آمار گردشگران ورودی، گردشگران بریتانیایی زیادی در ماه جولای به دیگر کشورها مسافرت کردند که ارقامی خیره‌کننده از ده هزار نفر تا پنج میلیون و 750 هزار نفر را در بر می‌گیرد. این آمار همچنین مخارج گردشگران انگلیسی در مقصدهای برون‌مرزی را بین 220 میلیون تا سه میلیارد و 560 میلیون پوند اعلام کرده است.‌ نتایجی که از شهرهای میزبان المپیک به‌دست آمده است نشان می‌دهد این بازی‌ها نقش دسته‌چکی را که پایه‌های اقتصادی یک کشور را متحول می‌کند، ندارند و شهرهایی که از این به بعد ، میزبانی این رقابت‌ها را بر‌‌عهده می‌گیرند باید به این واقعیت تلخ کاملا آگاه باشند.‌ ثابت نگهداشتن هزینه‌ها شاید نتایجی به‌مراتب بهتر از حرص‌ورزی‌هایی داشته باشد که سود چندانی در پی ندارد.

سیدمحمد برازنده