چیزی جز طلای المپیک را نمی‌خواهم

این آغاز صحبت‌های محمدباقری معتمد یکی از تکواندوکاران المپیکی کشورمان است؛ تکواندوکار 27 ساله تهرانی که حاصل 11 سال پوشیدن هوگوی تیم ملی، پنج طلا، سه نقره و یک برنز (چهار مدال جهانی، یک مدال بازی‌های آسیایی و چهار مدال قهرمانی آسیا) بوده است.

حالا او بزرگ‌ترین وظیفه زندگی ورزشی خود را عهده‌دار است؛ المپیکی‌شدن در ورزشی که همه جز مدال طلا از او نمی‌خواهند.

معتمد در گفت‌وگو با «جام‌جم» صحبت‌های خود را این‌گونه ادامه می‌دهد: «از المپیک 2008 پکن، خودم را برای کسب مدال در لندن آماده کرده و تمرین‌های سخت و دشواری را هم پشت سرگذاشتم، در این چهار سال بیشتر وقت خود را در اردوها و با فکر مدال المپیک سپری کرده‌ام و با این‌که با فراز و نشیب‌های فراوانی روبه‌رو شده‌ام، همه مشکل‌ها را به خاطر رسیدن به هدفم تحمل کرده‌ام.»

از او می‌پرسم: حرف و حدیث‌هایی درباره پروسه انتخاب شما به عنوان یکی از ملی پوشان المپیکی پیش آمد، این صحبت‌ها کار شما را برای افتخارآفرینی در لندن سخت‌تر نکرده است؟ و او پاسخ می‌دهد: راستش غیر از بعد روانی ماجرا، در این سال‌ها بارها دچار آسیب‌دیدگی شدم، اما به هیچ وجه امیدم را از دست ندادم. حالا هم مصمم هستم نتیجه همه سختی‌هایی را که تحمل کرده‌ام، با یک مدال خوشرنگ در بازی‌های لندن بگیرم، چون می‌خواهم پاسخ اعتماد کادر فنی و فدراسیون را با کسب بهترین مدال بدهم.

در ادامه باز سوال می‌کنم: در اردوی آماده‌سازی تیم می‌بینیم با این‌که شما و یوسف کرمی به عنوان ملی‌پوشان المپیکی انتخاب شده‌اید، دیگر تکواندوکاران ذخیره که خود مدعی المپیکی شدن بودند، دوشادوش شما به تمرین می‌پردازند، از جمله علیرضا نصرآزادانی که برخی بر این عقیده بودند که برای انتخاب ملی‌پوش المپیکی این وزن باید بین شما و نصر بازی انتخابی برگزار می‌شد، در این شرایط نقش این حریف را در آماده‌سازی خودت چگونه می‌بینی؟

معتمد در پاسخ به این سوال می‌گوید: نه از سر تعارف بلکه حرف دلم را می‌زنم؛ نصر یکی از بهترین دوستان من است و واقعا حضور او در تمرین تیم ملی موجب دلگرمی‌ام می‌شود و اگر او هم مسافر لندن می‌شد به هیچ‌وجه ناراحت نمی‌شدم؛ ما همه پیکره یک تیم واحد هستیم که هدفی جز سربلندی تکواندوی ایران و اهتزاز پرچم کشورمان در میادین بین‌المللی نداریم.

معتمد با اشاره به تلاش و پشتکار کادرفنی تیم ملی و در راس آنها فریبرز عسگری، اضافه می‌کند: به واقع مربیان تیم با انگیزه‌ای مثال‌زدنی و با همه وجود برای آماده‌سازی ما تلاش می‌کنند و در کنار آنها نباید از نقش هادی ساعی بسادگی بگذریم، کسی که به نظر من نفسش برای تکواندوی ایران حق است و نماد اراده برای همه ما محسوب می‌شود؛ حالا با همه وجود در کنار کادر فنی یار و یاور من و یوسف کرمی است، امیدواریم بتوانیم از تجربه او نهایت بهره را ببریم.

معتمد در پاسخ به این سوالم که هرچند اردوی تدارکاتی فرانسه لغو شد، اما قبل از آن تیم ملی یک اردوی مشترک را در کره جنوبی پشت سر گذاشت، این اردو تا چه حد به آماده‌سازی تیم کمک کرد، می‌گوید: اردوی تمرینی کره جنوبی بسیار مطلوب بود و تا حد زیادی نقاط ضعف خود را برطرف کردم چون با حریفان قدرتمندی مبارزه کردیم، در مجموع این اردو هم در نوع خود، تجربه گرانبهایی برای ما بود.

این ملی‌پوش المپیکی تکواندو ادامه می‌دهد: همه هدف من، ارائه بهترین مبارزه‌ها در المپیک است و چون در این رویداد بزرگ جای کوچک‌ترین اشتباهی نیست، از همه تجربه‌های کوچک و بزرگ خودم و کادرفنی تکواندو برای این میدان بزرگ بهره می‌برم.

معتمد با این‌که تاکید دارد همه حریفانش را در المپیک جدی می‌داند و هیچ تکواندوکاری را دست‌کم نخواهد گرفت، بدش نمی‌آید که با اصلی‌ترین حریفش از کشور ترکیه (ثروت تزگل) هم روبه‌رو شود، کسی که معتمد تا به حال دو بار مقابل او مغلوب شده و یک‌بار هم بر این حریف چیره شده است.

معتمد در این باره تصریح می‌کند: همه می‌دانند در المپیک بهترین‌های دنیا حضور دارند که همگی مدعی کسب مدال بوده و نباید هیچ‌کدام را دست‌کم گرفت، بنابراین هر مسابقه برایم حکم فینالی سخت و نفسگیر را خواهد داشت، در این میان هیچ دلم نمی‌خواهد این حریف ترک توسط تکواندوکاری جز خودم شکست بخورد، دلم می‌خواهد بار دیگر به مصاف او بروم تا ثابت کنم آن دو شکست قبلی، اتفاقی و ناشی از ضعف داوری‌ها بوده است.

تمرکز یکی از فاکتورهای اصلی برای قهرمانی است، معتمد در پاسخ به این سوال که در این سال‌ها چگونه این تمرکزش را حفظ کرده است؟ می‌گوید: از همان سال 1370 که در باشگاه صنیع خانی زیر نظر پدرم عزیزالله باقری معتمد تکواندو را شروع کردم، به لطف راهنمایی‌های دلسوزانه پدرم، مسیری را در پیش گرفتم و به چیزی جز دستیابی به هدف‌های بزرگم فکر نکردم، خوشبختانه تا به امروز در این مسیر باقی مانده‌ام و امیدوارم حاصل این همه سال تمرین خودم و همراهی و دلسوزی خانواده و مربیان عزیزی که با آنها کار کردم، خوشرنگ‌ترین مدال المپیک باشد.

امید توفیقی - گروه ورزش