طنازی را از پدرم به ارث بردم

من معمولا سعی می‌کنم برای ایام نوروز کاری انجام دهم. برای همین وقتی بازی در این سریال به من پیشنهاد شد آن را پذیرفتم. چون قرار بود این کار در ایام نوروز پخش شود که متاسفانه این مساله صورت نگرفت و پس از نوروز به روی آنتن رفت.

ما در انتهای کار متوجه این موضوع شدیم. وگرنه اکثر افراد گروه به انگیزه این‌که مهمانان ویژه در نوروز پخش خواهد شد، کار می‌کردند و شوق زیادی داشتند. البته هفته آخر اسفند، تصویربرداری این سریال به دلایلی متوقف شد و پس از مدتی دوباره شروع به تصویربرداری کردیم که این وقفه هم باعث نرسیدن سریال به آنتن نوروزی شد.

به نظرم قصه ساده‌ای داشت. قصه در ارتباط با خانواده‌ای است که از شهرستان به تهران می‌آیند، آن هم برای دیدن فرزندشان. به هر حال این قصه بسیار با حال و هوای نوروز متناسب بود.

خیر. اتفاقا این کار اولین تجربه محسن کیایی به عنوان نویسنده بود اما با این حال با فیلمنامه خوبی روبه‌رو بودیم.

به نظرم آثار مناسبتی خوب هستند. البته من به‌شخصه چندان تمایل ندارم در کارهای مناسبتی دیگر حضور داشته باشم و تنها ایام نوروز را به عنوان یک کار مناسبتی قبول می‌کنم.

چون سریال‌های نوروزی می‌تواند با هر قومیتی از ایران ارتباط برقرار کند. چرا که این ایام بیشتر خانواده‌ها دور هم جمع هستند. به هر حال ای کاش این سریال در همان دوران روی آنتن می‌رفت.

من اعتقاد دارم که از الان می‌شود برای نوروز سال آینده یا حتی ماه رمضان 92 برنامه‌ریزی کرد. اما چون مدیران نمی‌دانند که آیا تا یک ماه دیگر در سمت خود باقی خواهند ماند یا خیر، بنابراین نمی‌توانند یک برنامه‌ریزی طولانی‌مدت داشته باشند. برای همین بیشتر کارهای مناسبتی با شتاب خاصی ساخته می‌شود. برای مثال، سریال مهمانان ویژه را در زمانی ساختیم که مدیر قبلی شبکه تهران یعنی آقای احمدی حضور داشتند در حالی که وقتی این سریال روی ‌آنتن رفت، مدیر دیگری سکان شبکه تهران را به دست گرفته بود. بنابراین شتاب‌زدگی جزئی از کارهای مناسبتی شده است.

من نقشم را دوست داشتم و سعی هم کردم که آن را باورپذیر بازی کنم و اگر این اتفاق افتاده باشد یعنی این که من کارم را درست انجام داده‌ام که البته قضاوت این موضوع به عهده مخاطبان این مجموعه است.

زمانی که در نقشش فرو رود و آن را مال خودش کند، طوری که آن نقش برای مخاطب قابل باور باشد و به دل او بنشیند.

به نظرم خیلی خوب بود. او به بازیگر اجازه خلاقیت می‌داد و از آنجا که طنز را هم خوب می‌شناسد، لحظات طنز خوبی را در این سریال ایجاد کرده است.

این خصوصیت را از پدرم به ارث برده‌ام. او هم همین‌طور شوخ و مجلس‌آرا و طناز بود.

بله، این هم در عوامل توفیق من مهم است.

خودم از تمام عوامل مهم‌تر بودم (می‌خندد).

زمانی که دیپلم گرفتم.

بله. در همین پادگان لشکرک در شمال تهران دوره‌ام را گذراندم.

دانشگاه معمولا چیزی به آدم یاد نمی‌دهد. دانشگاه بهانه و پاتوقی است برای این که خودت بروی و چیزی یاد بگیری و دوستان درسخوانی پیدا کنی و فقط این جنبه دانشگاه به دردم خورده.

بازیگری.

سوال خوبی کردید. در کمدی دو عامل مهم برای انتخاب بازیگر وجود دارد؛ یکی فیزیک و دیگری چهره. البته انعطاف هم مهم است. اگر کسی این عوامل را در خودش دید حتما می‌تواند بازیگر طناز خوبی شود البته به شرط آن که اراده فولادی هم داشته باشد.

بازی در صحنه تئاتر برای هر بازیگری جذاب‌تر است.

چون در تئاتر بازیگر فرصت زیادی دارد که با یک نقش ارتباط برقرار کند و دوست شود و آن را به تماشاگر ارائه دهد. ولی در سینما و تلویزیون این‌طور نیست. امروز قرارداد امضا می‌شود و فردا باید مقابل دوربین حاضر باشی. بنابراین در سینما و تلویزیون فرصت تمرین و آموختن وجود ندارد.

در فیلم سینمایی «نیکان و بچه غول» به کارگردانی رحمان رضایی در نقش یک معلم تاریخ بازی می‌کنم و خانم شقایق فراهانی هم نقش مقابل من را دارند. این فیلم برای گروه کودک ساخته می‌شود و از قصه جذابی هم برخوردار است.

بله، من عاشق بچه‌ها هستم. چون دنیای پاکی دارند و صداقت خاصی در ارتباطات‌شان وجود دارد. به هر حال از این‌که بتوانم کاری برای آنها انجام دهم خوشحال می‌شوم.

بله، همین‌طور است. اما امیدوارم مدیران سینمایی ما توجه بیشتری به مخاطبان کودک و نوجوان داشته باشند. چون آنها هم سهمی از فرهنگ و هنر دارند.

من اصلا به این موضوع که نقش اول باشم یا دوم فکر نمی‌کنم. برای من فرقی نمی‌کند. اگر شخصیت فرعی هم باشد دنبال هزارتوی آن می‌گردم و به دنبال کوچه پس‌کوچه‌هایش هستم تا به بهترین شکل ممکن اجرایش کنم.

همیشه سعی کرده‌ام با انتخاب کارهایم سهم کوچکی در شادکردن مردم داشته باشم که امیدوارم توانسته باشم در این امر موفق عمل کنم. چرا که خندیدن و شادبودن سهم همه مردم و ایرانیان است.