ضرورت انتخاب فوتبالی

 هر چند اگر ملاک چنین گزینش‌های اولیه‌ای بر شایستگی باشد مشکلی ایجاد نمی‌کند، اما ایراد اساسی این است که غالب چنین گزینش‌هایی که بعدا نیز به انتخاب قطعی می‌انجامد، براساس روابط است تا ضوابط و ویژگی‌های شخصی و توانایی‌های فنی و مدیریتی فرد مربوطه، تا در چنین شرایطی سر ورزش بی‌کلاه بماند. شاهد مثال نیز خود علی کفاشیان است که چون انتخاب فوتبالی‌ها نبود و از بالا به بدنه مدیریتی این رشته تزریق شد، نتوانست به خوبی فوتبال ایران را مدیریت کند تا امروز هیچ‌کس در جابه‌جایی مدیریتی این رشته کوچکترین شک و شبهه‌ای به ذهن راه ندهد. وزارت ورزش از مدتی پیش به تکاپو افتاده تا با انتخاب فرد مورد نظر، او را راهی انتخابات فدراسیون فوتبال کنند. انتخاباتی که بیش از هر چیز تحت تاثیر نگاه از بالا خواهد بود تا مسوولان ارشد ورزش قبل از برگزاری مجمع، روی رئیس جدید فوتبال به توافق برسند. هر چند که چون پول فوتبال از جیب دولت پرداخت می‌شود، مسوولان ورزش نمی‌خواهند بی گدار به آب زده و بدون ارزیابی دست به ریسک بزنند، اما بی‌تردید اگر رئیسی خوب و قدرتمند با پیشینه روشن برای فوتبال انتخاب شود، مسوولان وزارت ورزش نیز خیالشان راحت خواهد بود که توپ مشکلات این رشته مدام در زمین آنان نمی‌افتد. یقینا میزان انتخاب رئیس جدید نیز نباید در فرمانبری و اطاعت‌پذیری محض باشد، تخصص و کارآمدی مدیریتی در کنار داشتن وجهه مثبت بین اهالی ورزش و فوتبال، نکاتی است که مسوولان ورزش نباید از آنها غافل شوند. باید تاکید کنیم مدیرعاملی که طی این سال‌ها عملکرد ناموفقی از خود بروز داده و نتوانسته کارآمدی‌اش را در مقام عمل نشان دهد، گزینه مناسبی برای فدراسیون فوتبال نخواهد بود و وزارت ورزش نباید بی‌جهت ذهن خود روی چنین گزینه‌هایی متمرکز کند.