مرثیه‌ای برای حاج‌بخشی

صبح بعد از هر عملیاتی ابتکار عمل در دست حاج‌بخشی بود، او می‌آمد برای تقویت روحیه بچه‌هایی که در دل شب به دشمن یورش برده بودند و دشمن را به خاک مذلت کشانده بودند؛ حاج‌بخشی می‌آمد با همین خودرو و در کنار سنگرها و خاکریزها، حسینیه‌ای را برپا می‌داشت و همه را مهمان کربلا می‌کرد، شور و عشق حسینی به پا می‌کرد و روح امید و پیروزی را در دل و جان همه می‌دمید و آنان را در مقابل پاتک‌های سنگین دشمن به ایستادگی، مقاومت و شجاعت فرا می‌خواند.

صبح بعد از هر عملیاتی، بچه‌ها منتظر شنیدن صدای نوحه‌های ناب از بلندگوهای روی ماشین حاج‌بخشی می‌ماندند، وقتی که او می‌رسید معرکه‌ای برپا می‌شد، حاجی از ماشین پیاده می‌شد و کنار ماشین و پای نوار نوحه بساط سینه‌زنی به پا می‌شد... شور حسین چه‌ها می‌کند... خط که تثبیت می‌شد و خاکریزها که بالا می‌رفت و سنگرهای جدید که یکی پس از دیگری سر پا می‌شد تازه حاج‌بخشی شعار حزب‌الله و بسیجی سر می‌داد، شعاری که به بچه‌ها روحیه می‌داد و روحیه آنان را دوچندان می‌کرد.

حاج‌بخشی رزمنده بود و با آن محاسن سفیدش کنار برو بچه‌های رزمنده ماند، نه تا پایان جنگ و دوران دفاع مقدس، بلکه تا پایان روزهایی که سر پا بود و تاب ایستادگی و مقاومت داشت.

یادمان هست در هر غائله و هر اتفاقی که می‌افتاد حاج‌بخشی باز هم مرد میدان می‌شد با همان پیشانی‌بند، با همان اسلحه، با همان لباس رزم و چفیه حاضر می‌شد و شعار حزب الله آماده است را سر می‌داد. حاج‌بخشی برای همیشه رزمنده ماند، حتی در روزهای پس از دوران دفاع مقدس، هر سال در کنار کاروان‌های راهیان نور حاضر می‌شد و در مناطق عملیاتی، همان شور دوران دفاع مقدس را حرارت می‌داد، اما در فراق بچه‌ها می‌سوخت، اشک محاسن سفیدش را می‌پوشاند، حاج‌بخشی در کنار راهیان نور همان شعارها را تکرار می‌کرد با همان سینه پر درد و پرسوز که از فراق شهدا به یادگار داشت.وقتی نگاهم پس از سال‌ها دوباره به ماشین حاج‌بخشی افتاد، یاد حاجی افتادم، یاد «قربونتون برم» گفتن‌های او، یاد هدیه‌های کوچک تبلیغاتی و بسته‌های فرهنگی که به بچه‌ها اهدا می‌کرد، یاد کیسه‌های شکلات که گاه و بیگاه در سخت‌ترین شرایط جنگ بر سر بچه‌ها می‌ریخت. حاج‌بخشی، بخش اعظمی از تاریخ دفاع مقدس بود.

محمد خامه‌یار / جام جم