یکی یه دونه‌ها

البته این نکته را هم نباید فراموش کرد که خانواده‌های کوچک امروزی، تفاوت قابل ملاحظه‌ای با خانواده‌های بزرگ و پرجمعیت دیروز دارند و بر همین اساس، رفتارها و شیوه‌های تربیتی آنها هم متفاوت است. به همین دلیل، والدین باید تا حد امکان سعی کنند به شیوه‌های صحیح با کودک ارتباط برقرار کنند و هر چه بیشتر به او کمک نمایند. در ضمن، اگر فرزند شما هم خواهر یا برادری ندارد، شما باید جای خالی او را پر کنید و اجازه ندهید فرزندتان تنها بماند.

پدر و مادر باید به کودکی که خواهر و برادر ندارد، کمک کنند با سایر همسالان تعامل داشته باشد و تنها نماند. در حقیقت، انجام فعالیت‌های گروهی و اجتماعی برای این گروه از بچه‌ها تا حدی مهم است که متخصصان توصیه می‌کنند والدین از سنین پایین به فکر برقراری چنین ارتباطاتی باشند. آنها می‌گویند حتی از سنین 18 ماهگی می‌شود به فکر برقراری و ایجاد این روابط دوستانه بود.

برای این‌که کودک احساس تنهایی نکند و فرصت بیشتری برای ارتباط با دوستانش داشته باشد، پدر و مادر می‌توانند او را به مهدکودک بفرستند، از کلاس‌های مخصوص گروه سنی او استفاده کنند یا با برنامه‌ریزی دقیق امکان بازی‌ کردن‌های گروهی و دسته جمعی را برای او فراهم کنند.

البته دقت داشته باشید بازی‌های گروهی هم باید در خانه خود کودک انجام شود و هم در خانه دوستش؛ با این کار کودک می‌آموزد اسباب‌بازی‌هایش را با دیگران شریک شود و همچنین یاد می‌گیرد در خانه دیگران از قوانین مخصوص آنجا پیروی کند. برای کودک لازم است در خانه خودش و زمانی که پدر و مادر در خانه حضور دارند با دوستانش بازی کند، اسباب‌بازی‌هایش را به آنها بدهد و از آنها پذیرایی نماید. همچنین باید بتواند در محیطی جدید که پدر و مادرش نیستند و لوازم خانه را نمی‌شناسد نیز کارهایش را بدرستی انجام دهد و با دوستش به درستی ارتباط برقرار نماید.

در ضمن، اگر فرزند شما تنهاست، از آموزش مهارت‌های اجتماعی غافل نشوید؛ باختن در بازی‌ها و پذیرش باخت، رعایت نوبت، پیوستن به گروه و رعایت قوانین گروه همه از جمله مواردی است که برای این گروه از بچه‌ها سخت است بنابراین وظیفه پدر و مادر است که شرایطی فراهم کنند تا کودک بتواند با موفقیت این مفاهیم را یاد بگیرد و زندگی اجتماعی را در سطحی خردتر تجربه کند.