خرس‌های قطبی را دریابید

با این حال حتی همین پوشش گیاهی مختصر نیز در سال‌های اخیر قربانی آتش‌سوزی‌های مهیبی شده است که دود آن در آینده به چشم خودمان خواهد رفت. در این‌که آتش‌سوزی‌ها عمدی بوده یا نه؛ نظر مشخصی نمی‌توان داد، حتی تقریبا غیرممکن است آتش‌سوزی در مناطق توندرا عمدی بوده باشد؛ چون اراضی این مناطق چندان برای سکنی گزیدن مناسب نبوده و گذشته از آن درختی در آنها نمی‌روید که کسی خواسته باشد برای استفاده از این زمین‌های وسیع و خلاص شدن از شر درختان آنها را بسوزاند. نکته مهم در اقدامات مخرب انسان‌ها نهفته است که در نهایت به گرمایش زمین و فراهم شدن زمینه برای آتش گرفتن پوشش مختصر مناطق توندرا منجر شده است، اما روی نگران‌کننده‌تر داستان تازه از اینجا آغاز می‌شود و این زمانی است که متوجه می‌شویم در این مناطق جمعیت قابل توجهی از خرس‌های قطبی زندگی می‌کنند. زندگی آنها به آب و هوای همیشه سرد منطقه توندرا و پوشش گیاهی بسیار محدود آن بستگی دارد، پوششی که غذای مورد نیاز برای شکار خرس‌های همیشه گرسنه را تأمین می‌کنند. آتش‌سوزی‌هایی که در منطقه توندرا روی می‌دهد در سال‌های اخیر افزایش یافته است، کافی است سال 2007 را به یاد آوریم. در آن سال آتش‌سوزی گسترده‌ای در توندرای قطب‌شمال روی داد. آن آتش‌سوزی آنقدر مهیب بود که وسعتی بیش از یکهزار کیلومتر مربع را در برگرفت. متأسفانه در پی آن آتش‌سوزی حجم قابل توجهی از دی‌اکسیدکربن روانه اتمسفر زمین شد، اما نکته تأسف‌بارتر این است که دی اکسید کربنی که در پی آن حادثه روانه اتمسفر زمین شد؛ تقریبا معادل دی اکسید کربنی است که در طول یک سال به وسیله پوشش گیاهی مختصر همین مناطق جذب شده است. آن حادثه از سال 1950 میلادی به این سو اسف‌بارترین حادثه زیست‌محیطی در سراسر مناطق توندرا به شمار می‌آید. با توجه به تبعاتی که آن حادثه در برداشته است، حامیان محیط زیست همواره از این بابت نگران هستند که این حادثه بار دیگر تکرار شود. آن وقت است که باید گفت توندرا و سراسر آلاسکا تقریبا پخته می‌شوند و دیگر نباید امیدی به ادامه حیات خرس‌های قطبی این مناطق داشت.

مهدی پیرگزی