اشلی یانگ و فلسفه فرگوسن

یکشنبه شب 16 مرداد که منچستریونایتد در مسابقه جام خیریه آغاز فصل فوتبال انگلیس در ورزشگاه ویمبلی شهر لندن، منچسترسیتی را 2 ـ 3 شکست داد و در این راه عقب‌ماندگی اولیه صفر ـ 2 خود را جبران کرد، جوانانی مثل تام کله‌ورلی، دنی ولبک، کریس اسمالینگ، فیلی جونز و البته وین رونی و اشلی یانگ نقش مهمی را در پیروزی جالب شیاطین سرخ ایفا کردند و هرچند از آن جمع فقط 2‌نفر نخست (کله‌ورلی و ولبک)‌ در مدارس فوتبال خود باشگاه یونایتد بار آمده و محصولات سیستم آکادمی فوتبال باشگاه به شمار می‌آیند، اما اینک این تیم جوانانی را در خدمت خود می‌بیند که قادرند با مهارت و توانشان بر بسیاری از موانع فایق آیند.

قدیمی‌ترها به یاد بازیکنان موسوم به نسل 1992 می‌افتند، نسلی که امثال برادران نویل، پل اسکولز، نیکی بات، رایان گیگز و لی شارپ را در بر داشت و بعدا دیوید بکام نیز ضمیمه آنها شدند و هم منچستر و هم تیم ملی انگلیس را برای 15 سال بعدی بیمه کردند و بجز بکام همگی دست‌پرورده‌های آکادمی یونایتد بودند و حتی بکام را نیز می‌شد یکی از آنها دانست. زیرا درست است که او پایه‌های اولیه‌اش در باشگاهی دیگر گذاشته شد، اما در اولدترافورد بود که تبدیل به مهره کنونی شد.

یانگ که به یونایتد آمده تا در درازمدت جای گیگز 38‌ساله را بگیرد (این یکی به سبب ولزی بودن، لاجرم عضوی از گروه حمایت‌کننده تیم ملی انگلیس به حساب نمی‌آید)‌ می‌گوید: «کاری که الکس فرگوسن به تازگی انجام داده، بعید است که آثار و ثمرات آن فقط به منچستر منحصر شود و معتقدم تیم ملی انگلیس هم از این بابت بسیار بهره‌مند خواهد شد. یکی از روزهای اخیر که جلسه تمرینی منچستر تمام شد و رایان گیگز، ریو فردیناند و نمانیاویدیچ هم در آن اطراف نبودند، نگاه کردم و دیدم که بعد از پاتریس اورای 31 ساله، من با 26 سال سن، مسن‌ترین بازیکن تیم هستم. فرگوسن تمام این کارها را با برنامه‌ای دقیق و هدفی مشخص انجام داده است. قصد او جوان‌سازی مجدد ترکیب منچستر است و بی‌تردید به آنها به اندازه کافی میدان خواهد داد تا به لحاظ روحی نیز تقویت و تبدیل به بازیکنی بشوند که او می‌خواهد و تیم می‌طلبد.»

این سیاست سرمربی 70 ساله و مشهور یونایتد بوده که هر سال حداقل دو سه جوان را جانشین نفرات مسن‌تر تیم کند تا هیچ‌گاه توازن و تعادل در تیم وی از دست نرود و شیاطین سرخ ترکیبی متعادل از 2 خصلت فوق باشند. با این اوصاف او همیشه تیمی پرتجربه را در اختیار داشته که توانسته است با نیازهایش در صحنه مسابقات همسو شود و در عین داشتن تجربه، نیرو و نشاط لازم را هم داشته باشد. در دیدگاهی وسیع‌تر این مربی اسکاتلندی هم به سبب تغذیه شدن توسط تیم‌های جوانان باشگاه و هم برخی خریدها (مثل وین رونی در سال 2005)‌ انکار صاحب 2 تیم به طور همزمان بوده است. اولی همانی است که هر فصل باید به میدان بیاید و برای فتح جام‌ها بجنگد و دومی تیمی است که اغلب از نفرات تیم «ب» و شاخص‌ترین اعضای تیم‌های جوانان باشگاه شکل می‌گیرد و خواه‌ناخواه عده‌ای از آنها به‌زودی به میدان‌های بزرگ و به صحنه مسابقات تیم اصلی فراخوانده می‌شوند.

به همین سبب فرگی و دستیارانش همیشه تلاش داشته‌اند آمادگی تیم دوم را به تدریج ارتقاء بخشند تا در مواقع لزوم لشکری ولو کوچک را نیز کنار ارتش اصلی خود در اختیار داشته باشند و در امر جانشین‌سازی مشکل و توقفی نداشته باشند.طبعا در این راه شیاطین سرخ باید همواره آماده پرورش جوانان تحت اختیار خویش در آکادمی باشگاه باشند و این چنین نیز هستند.

برآورد اشلی یانگ از شرایط جدیدش در اولدترافورد و دیدگاه‌هایش درباره سیاست‌های فرگوسن، حاوی تمامی نکات و حقایق موجود است. وی می‌گوید: «پیشینه و آمار فتوحات فرگوسن همه چیز را در ارتباط با وی گوشزد می‌کند. او حرفش را صریح و روشن می‌زند و به دنبال فلسفه‌بافی و صحبت‌های کلی و گنگ نیست. در اولین روز تمرین‌هایم در یونایتد به نزدم آمد و گفت: با بزرگ‌ترین چالش عمرت مواجه هستی، آماده باش. البته من آماده‌ام. من به همین قصد نیز به اولدترافورد آمده‌ام، اما این مرد بزرگ به من اکتفا نکرده است.

لشکر جوان او مهیای بسیاری از نبردهای مهم در سال‌های بعدی است. همان‌طور که برای من نه گفتن به پیشنهاد یونایتد غیرممکن بود، برای فرگوسن از دست دادن پیروزی امری غیرقابل پذیرش است. او از حالا برای نباختن در 10 سال بعد هم برنامه‌ریزی کرده است.»