گام به گام تا کاهش درد زایمان

در نیمه قرن هجدهم آنتوان مسمر در پاریس هیپنوتیزم (مسمریسم) را پایه‌ریزی کرد و سال‌ها بعد دکتر ژوزف. ب. دولی، استاد مامایی دانشگاه شیکاگو، هیپنوتیزم را تنها بی‌حس‌کننده بی‌خطر در مامایی معرفی کرد. در سال ۱۸۴۶ هم برای اولین بار از اتر در زایمان استفاده شد. سپس در سال ۱۸۵۳ دکتر جان اسنو برای زایمان فرزندان ملکه ویکتوریا از کلروفرم استفاده کرد. در سال ۱۹۲۰ نیکولایف و ۱۰ سال بعد ولفسکی آرام آرام روش‌های زایمان بی‌درد سایکوپروفیلاکسی را تکمیل کردند تا بالاخره در سال ۱۹۵۲ دکتر فرناندو لامازه متخصص زنان و مامایی فرانسوی تحت نام روش لاماز آن را رسما معرفی کرد.

لاماز روش تنفس پی‌درپی را به روش سایکوپروفیلاکسی که در آن به آماده‌سازی ذهن انسان برای مقابله با درد به صورت شل کردن عضلات می‌پردازند، اضافه کرد. شیوه بی‌حسی موضعی نخاعی را در سال ۱۸۹۹ دکتر بیر معرفی کرد و در سال ۱۹۰۷ استفاده از آن در شاخه‌های مختلف جراحی متعادل شد، اما روش بی‌حسی موضعی دور نخاعی در سال ۱۹۶۰ برای ایجاد بی‌دردی در زایمان طبیعی به کار گرفته شد. در این میان استفاده از گاز نیتروس اکساید در زایمان، مدیون زحمات می‌نیت است که ماشین گاز و هوا را در سال ۱۹۳۳ اختراع کرد و در سال ۱۹۶۵ مخلوط نیتروس اکساید و اکسیژن تولید شد که انتونکس نام گرفت.

شیوه بی‌حسی موضعی نخاعی اسپاینال (spinal) را در سال 1899 دکتر بیر (Bier) معرفی کرد و در سال 1907 استفاده از آن در شاخه‌های مختلف جراحی متداول شد، اما روش بی‌حسی موضعی دور نخاعی اپیدورال (epidural) در سال 1960 برای ایجاد بی‌دردی در زایمان طبیعی به کار گرفته شد. چند سال بعد، پزشکان دریافتند که این شیوه به سلامت مادر و جنین لطمه‌ای وارد نمی‌کند. به این ترتیب استفاده از روش‌های القای بی‌دردی به هنگام زایمان مرسوم شد.