سنگ‌های شنیدنی!!

 اقوامی‌که تمدن‌ها و تاریخ پر فراز و نشیب آن را رقم زده‌اند. به همین علت طیف گسترده‌ای از گردشگران برای دیدن رد پای برجای مانده از این تمدن‌ها راهی نقاط گوناگون این سرزمین می‌شوند. یکی از مهم‌ترین و ارزشمندترین بخش‌هایی که عموماً در این محوطه‌های تاریخی دیده می‌شود کتیبه‌ها و نگاره‌هایی است که از برجسته‌ترین شخصیت‌های تاریخی به یادگار مانده است. کتیبه‌ها جزو موثق‌ترین اسناد تاریخی به شمار می‌آیند. تا پیش از آن‌که این سنگ‌نوشته‌ها رمزگشایی شوند نقاط مبهم بسیاری در تاریخ ایران وجود داشت؛ چراکه وقایع‌نگاری در ایران کمتر رواج داشته و بخش قابل توجهی از تاریخ ایرانِ‌باستان را مورخان کشورهای همسایه بویژه آنان که کمتر با ایران سرِ سازگاری و آشتی داشتند، ثبت می‌کردند. بنابراین بخش زیادی از تاریخ این سرزمین آمیخته با افسانه یا حتی از صحنه روزگار پاک شده بود. اما پس از آن‌که کتیبه‌ها یکی پس از دیگری رمزگشایی و بازخوانی شدند، سیل عظیم پژوهشگران، زبانشناسان، علاقه‌مندان به تاریخ و تمدن‌های کهن و به دنبال آنها گردشگران روی به سوی ایران نهادند. بنابراین جای هیچ تردیدی نمی‌ماند که تک‌تک این سنگ‌نگاشته‌ها مستنداتی ارزشمند و شناسنامه‌ای برای همه ایرانیان هستند.

کتیبه‌ها نشان می‌دهند که نگارش و خط، تاریخی بسیار طولانی در کشور ما دارد. اگر بخواهیم خطوطی را که تاکنون در کتیبه‌های الفبایی ایران شناسایی شده ‌اند، نام ببریم به ترتیب قدمت باید به این موارد اشاره کنیم: 1ـ خط میخی عیلامی‌2 ـ خط میخی اکدی (یکی از خطوط بین‌النهرینی که در ایران نیز رواج داشت) 3ـ خط میخی فارسی‌ باستان (رایج در دوره هخامنشی) 4ـ خط یونانی باستان (زمانی که اسکندر به ایران حمله کرد و بازماندگانش در ایران حکومت کردند خط و زبان یونانی رواج پیدا کرد) 5 ـ خط پهلوی اشکانی 6 ـ خط پهلوی ساسانی (فارسی میانه) 7 ـ خط فارسی نو.

سنگ‌نوشته‌ها عموماً پاسخی هستند برای نیاز به جاودانه ماندن، آن هم از سوی کسانی که میل به قدرت و تداوم زندگی در درونشان بسیار نیرومند بوده است. آنان تنها به ساختن بناهای باشکوه و به جای گذاشتن تصاویری از پیروزی‌هایشان بسنده نمی‌کردند، بلکه جاودانگی را بیشتر در آن می‌دیدند که آنچه را به انجام رسانده‌اند در قالب کلمات و در دل سخت سنگ‌ها بگنجانند. قداست کلمه از دیرباز در میان ابنای بشر و ادیان گوناگون وجود داشته است، آنجا که می‌گوید: اول کلمه بود و کلمه نزد خدا بود.