خشکی دهان

در افرادی که تنفس دهانی دارند، مشاوره با متخصصان ارتودنسی، گوش، حلق و بینی و متخصص آلرژی برای کنترل وضعیت توصیه می‌شود.

در برخی موارد می‌توان از محرک‌های مکانیکی یا گوارشی برای افزایش بزاق استفاده کرد. برای این منظور در روش مکانیکی می‌توان از ماساژ غدد بزاقی استفاده کرد. برای تحریک گوارشی، ساده‌ترین راه استفاده از آدامس‌های بدون قند است. برخی از این آدامس‌ها توانایی کاهش دادن باکتری ایجادکننده پوسیدگی از قبیل استرپتوکوک موتانس را در بزاق و پلاک دندانی نیز دارند. این مساله می‌تواند در جلوگیری از ایجاد بیماری‌های دهان و دندان نیز کمک‌کننده باشد.

در مواردی بیماران می‌توانند از جایگزین‌های بزاق مصنوعی یا دهان‌شویه‌های مخصوص استفاده کنند. انواع متفاوتی از بزاق‌های مصنوعی در بازار وجود دارند. تحقیقات بیانگر آن است که دهان‌شویه‌هایی که پایه موسینی دارند، نسبت به آنها که دارای پایه کربوکسی متیل سلولز هستند، بهتر عمل می‌کنند.

در برخی افراد مرطوب کردن دهان با آب سرد یا حفظ قطعه کوچکی از یخ در دهان نیز به اندازه استفاده ازجایگزین‌های بزاق کمک‌کننده است. اسپری کردن محیط دهان در شب، مالیدن میزان مختصری از خمیر دندان بچه بر سطوح دندان در شب نیز در مواردی توصیه شده است. این روش‌ها در مرطوب نگه داشتن بزاق، حفظ تحرک و پاکیزه نگه داشتن مخاط مفید هستند. در مواردی که خشکی دهان مرتبط با داروی استفاده شده است، می‌توان با نظر پزشک نسبت به جایگزینی دارو اقدام کرد.

روش دیگر در افزایش میزان بزاق، استفاده از داروست. این داروها با تحریک غدد بزاقی باعث افزایش بزاق می‌شوند؛ البته این داروها با نظر دندانپزشک تجویز می‌شوند.