جام شگفتی‌ها

جدا از تمام نتایجی که فراتر از پیش‌بینی کارشناسان تا پایان دور مقدماتی بازی‌ها به ثبت رسید، پیام روشن جام جهانی 2010 این است که در فوتبال یک لحظه را نیز نمی‌توان بدون برنامه و هدف گذراند. ایتالیا را در نظر بگیرید که قهرمان جام جهانی 2006 بود اما طی 4 سال در جهت بازسازی و تجدید قدرت تیم پا به سن گذاشته‌اش قدمی برنداشت تا آن‌که با سرافکندگی در همان دور مقدماتی حذف شد. لیپی سرمربی ایتالیا که تیمی مسن را برای آفریقای جنوبی انتخاب کرده بود، بر این نظر بود که جام جهانی نیاز به بازیکنانی سرد و گرم چشیده دارد که بتوانند در لحظات سخت و دشوار، گلیم تیم‌شان را از آب بیرون بکشند، اما این نظریه در میدان عمل رنگ باخت تا در طرف مقابل آلمان‌ها با روانه کردن تیمی کاملا جوان به آفریقای جنوبی قبول ریسک کرده و با ارائه بازی‌هایی خوب نشان دهند که قادر به خلق شگفتی هستند.

فرانسه نیز با افکار دومنک، سرمربی خود، درست مثل ایتالیای لیپی عمل کرد تا خروس‌ها نیز که تفکر جدیدی را با خود به همراه نداشتند، با تن دادن به شکست‌هایی بزرگ و شرمساری بابت رفتار بازیکنانشان، با جام وداع تلخی داشته باشند. از سوی دیگر بزرگ‌ترین شگفتی را تا اینجای کار تیم‌های کره جنوبی و ژاپن رقم زده‌اند تا آسیا به نوعی از موفقیت آنان در ارائه بازی‌های خوب و چشم‌نواز، به خود ببالد. کره جنوبی که به همراه آرژانتین، جواز حضور در مرحله یک هشتم نهایی را به‌دست آورده است، حتی در مقابل شاگردان دیه‌گو مارادونا نیز با وجود شکست، مغلوبی سربلند بود تا در پایان نیز به لطف پیروزی بر یونان و تساوی در مقابل نیجریه، خود را در جمع 16 تیم مرحله دوم رقابت‌ها ببیند. ژاپن هم به‌عنوان دیگر نماینده سربلند آسیا، کار کره جنوبی را تکمیل کرد تا با پیروزی 1ـ3 بر دانمارک و صعود به مرحله دوم رقابت‌ها، نشان دهد که در مسیر جهانی شدن فوتبال خود، هدفمند به جلو حرکت کرده است.

بی‌شک توجه به این نتایج، کار را برای فوتبال ایران سخت‌تر می‌کند و انتظار همگان این است که مسوولان فدراسیون با تدبیر و عقلانیت، این رشته را در جایگاه اصلی‌اش قرار دهند.