یک سونامی خانمان‌برانداز

امروز پای بسیاری از روسای جمهور جهان گیر چنین مسائلی است و اگر فساد مالی و زد و بندهای این چنینی وجود نداشته باشد معمولا یک رسوایی اخلاقی یا سوءاستفاده از قدرت مقام، کار خودش را می‌کند.

وقتی بگندد نمک...

می‌گویند کار مجلس وضع قانون برای اجرای درست کارهاست حالا وقتی خود قانونگذاران از قانون‌های عدول کنند و دست به سوءاستفاده بزنند باید چه گفت؟‌ انگلستان در ماه‌های اخیر بحران‌های متعددی را پشت سر گذاشته و برملا شدن سوءاستفاده‌های مالی و سندسازی در پارلمان‌های این کشور ابعاد وسیع‌تری هم یافت و سرانجام منجر به اخراج و کناره‌گیری 2 نماینده سرشناس از 2 حزب کارگر و محافظه‌کار در مجلس شد، اما ماجرا به همین جا ختم نشد و به استعفای تعدادی از وزیران کابینه هم کشید. پس از آن هم مک‌کی، مشاور رئیس فراکسیون حزب محافظه‌کار از پارلمان استعفا کرد. البته هیچ یک از این استعفا‌ها بی‌دلیل نبوده و پس از رو شدن سندسازی‌های آنها صورت گرفته است.

مجلس عوام انگلستان 646 عضو انتخابی دارد که هر یک از آنها در سال 73 هزار یورو حقوق می‌گیرد، اما تقریبا بیشتر این آقایان محترم با سندسازی‌های جعلی به صورت میانگین 160 هزار یورو در سال پیش به عنوان هزینه‌های جاری دریافت کرده‌اند. این ماجرا از آنجا شکل گرفته که قانون به آنها این حق را داده است تا برای مخارج غذا، مسافرت‌های کاری، مسکن دوم، اتومبیل و خدمتکار، هزینه‌های خود را دریافت کنند. یک کمیته 30 نفره پس از بررسی این اسناد دستور پرداخت را صادر می‌کند.

از همه بدتر این که متهمان برای فرار از رسوایی، ابتدا دست به جعل سندهای جدید زده‌اند تا کارشان را توجیه کنند و پس از این که این تقلب دوباره هم افشا شد جز عذرخواهی و پرداخت اموال دریافت شده راه دیگری باقی نمی‌ماند. 325 نماینده پارلمان انگلیس در این رسوایی نقش داشتند.

این ماجراها کار را به آنجا کشاند که 12 تن از وزرای کابینه استعفا کردند و خود گوردون براون هم به فساد مالی و سوءاستفاده از قدرت متهم شد.

ازجمله سوءاستفاده‌های مالی که براساس مدارک موجود و تایید خود وکلا صورت گرفته رهبر حزب محافظه‌کار انگلیس باید مبلغ 947 پوند، گوردون براون 6 هزار و 500 پوند و تونی بلر ‌نیز مبلغ 7 هزار پوند به خزانه پس دهند.

سران رژیم صهیونیستی پیشتاز رسوایی‌های مالی و اخلاقی

موضوع رسوایی‌هایی ایهود اولمرت نخست‌وزیر پیشین رژیم صهیونیستی آنقدر بالا گرفت که سرانجام پلیس هم وارد میدان شد و از نخست‌وزیر بازجویی کرد. اولمرت برای دریافت کمک مالی از افراد خارجی که صرف برنامه‌های تبلیغاتی شده بود، مورد بازجویی قرار گرفت.

هرچند او ابتدا سعی کرد همه چیز را کتمان کند و زیربار تایید این حرف‌ها نرود، اما سرانجام مجبور به کناره‌گیری زودهنگام شد. آبروریزی این رسوایی آنقدر پردامنه بود که حتی شصتمین سالگرد تشکیل رژیم صهیونیستی را هم کم‌رنگ کرد.

با این حال اولمرت تنها مقام مسوول این رژیم نبود که تشت رسوایی‌اش از بام افتاد و همزمان با او دو وزیر سابق کابینه رژیم صهیونیستی هم به فساد مالی متهم و به زندان محکوم شدند. «آبراهام هیرچسون» وزیر سابق امور مالی اسرائیل پس از این که روشن شد حدود 500 هزار دلار از یک اتحادیه تجاری سرقت کرده به 5 سال زندان محکوم شد و پس از او وزیر کار و رفاه سابق اسرائیل دومین وزیری بود که به جرم رشوه‌خواری، تقلب و خیانت در امانت به 4 سال زندان محکوم شد. به دنبال این دو سر و صدای فساد اخلاقی «موشه کاتساف» رئیس سابق اسرائیل هم بالا گرفت و برای جرایم جنسی کارش به محاکمه و زندان کشیده شد.

عذاب وجدانی که به مرگ انجامید

رئیس‌جمهور پیشین کره جنوبی یکی دیگر از مسوولان بلندپایه جهانی بود که با اتهام سوءاستفاده از قدرت و رسوایی مالی روبه‌رو شد. اوایل امسال 2009 بررسی پرونده اتهام فساد مالی خانواده «رومو هیون» و مشاورانش شروع شد و در مرحله نخست گرچه فقط برادر بزرگ رئیس‌جمهور محکوم شد، اما خودکشی «هیون» پس از اقرار او به فساد مالی، بار دیگر پرده از ضعف اخلاقی یک مقام بلندپایه دیگر برداشت. پرونده رئیس‌جمهور ناکام اثبات‌کننده سوءاستفاده 6 میلیون دلاری او و خانواده‌اش بود.

درد مساله برای مردم کره بیشتر از این بود که شعار اصلی او به هنگام روی کار آمدن مبارزه با فساد مالی و ریشه‌کن کردن آن در کشور بود. تازه او یک قدم جلوتر رفته بود و اگر رقبای پیشینش از راه‌های غیرقانونی برای فعالیت‌های سیاسی استفاده کردن بودند، او این مبالغ را صرف خرید آپارتمان‌های مجلل برای فرزندانش در آمریکا کرده بود.

فرانسه هم بی‌نصیب نمانده است

دومینیک دوویلپن نخست‌وزیر فرانسه هم یکی دو سال پیش برای ادای توضیحات درباره رسوایی مالی در پرونده «کلی یراستریم» به دادگاه پاریس احضار شد. این پرونده مربوط به موسسه مالی کلی‌ یراستریم و فروش تجهیزات نظامی به تایوان بود، اما علاوه بر آن روشن شد که این موسسه برای بسته شدن این قرارداد مبالغ زیادی رشوه پرداخت کرده است و گیرندگان این رشوه نیز سیاستمداران فرانسوی بودند، اما کار به همین جا ختم نشد و دومینیک دوویلپن نخست‌وزیر سابق فرانسه را هم درگیر کرد و حتی خانه او بازرسی شد.

ژاپن هم بعله...

با وجود این که مردم ژاپن تا همین چند سال پیش به خود می‌بالیدند که به دلیل بالا بودن فرهنگ مالی این کشور، سران‌شان از آلوده شدن به رسوایی‌های مالی در امان هستند، دلیلی ندارد فکر کنیم ژاپنی‌ها دارند بی‌سر و صدا به زندگی خودشان ادامه می‌دهند. انتشار خبری ساده، اما جنجال‌برانگیز نشان می‌دهد که ژاپن هم از سونامی بی‌اخلاقی برکنار نمانده است. خبر این بود: «ایچیرو اوزاوا، رهبر حزب دموکراتیک ژاپن به علت رسوایی مالی از سمت خود استعفا کرد.» او از سال 2007 تلاش بسیاری کرده بود تا عرصه سیاسی کشور را در دست بگیرد و به میزان زیادی هم در این کار موفق شده بود و نخست وزیران پیشین ژاپن یکی پس از دیگری مجبور به استعفا از سمت خود شده بودند.

توشیکاتسو ماتسوکا هم یکی دیگر از سیاستمداران ژاپن بود که پیش از این که در دادگاه حضور یابد تا به سوال‌ها پاسخ بگوید، خودش را کشت. وزیر کشاورزی ژاپن متهم شده بود که برای یک دفتر کار مجانی هزینه‌های ساختگی از دولت دریافت می‌کرد.

برلوسکونی را هم نباید از قلم انداخت

و البته ایتالیا که همیشه جایگاهی خاص در این عرصه‌ها دارد با برلوسکونی 72 ساله در عرش سیر می‌کند. این آقای محترم روزی نیست که به نوعی خبرساز نشود، اما این خبر آخری دیگر بدجوری دم و دستگاه سیاسی کاری‌های او را به هم ریخت. برلوسکونی که برای سومین بار بر کرسی نخست‌وزیری نشسته نه‌تنها نتوانست برخلاف وعده‌هایی که داده بود اوضاع را روبه راه کند، بلکه خرابکاری‌های بزرگ‌تری نسبت به 2 دوره پیش خود به راه انداخت و کار به جایی رسید که همسرش که تا به حال سعی می‌کرد رفتارهای او را تحمل کند تقاضای طلاق کرد. سیاست این روزهای برلوسکونی خوشگذرانی و برگزاری میهمانی‌های آنچنانی در منزل شخصی اوست. یکی از این میهمانان یک مدل است که اخیرا اعلام کرده تصاویری در اختیار دارد که دروغگویی سیلویو برلوسکنی را در مورد متعهد بودنش به خانواده افشا می‌کند.

به این ترتیب به نظر می‌رسد زندگی 19 ساله او با وجود داشتن 3 فرزند دیگر نمی‌تواند ادامه پیدا کند. آقای برلوسکونی نخستین رئیس مملکتی است که یک مدل را به عنوان وزیر انتخاب کرد!

آرزو پناهی