مایلی‌کهن با شعار تغییر

کسی که نسبت به مخالفانش کوچک‌ترین اغماضی نداشت، حالا دستش را به سوی همه آنها دراز می‌کند و این اطمینان را به همه می‌دهد که می‌خواهد با همه تعامل مثبت داشته باشد.

محمد مایلی‌کهن در انتخاب راه پیش‌رو به سمت تصمیمی جمعی میل می‌کند و با شعار مشارکت در تمام زمینه‌ها ، فضایی را ترسیم می‌کند که در آن می‌شود همه را به سمت یک هدف مشخص حرکت داد. هدف پیش‌رو مشخص است، کسب پیروزی در خانه سرسخت‌ترین حریف و پیروزی در خانه برابر اماراتی که باید به ما ببازد و کسب نتیجه‌ای مناسب در برابر حریف صاحب اعتباری مثل کره جنوبی.

محمد مایلی‌کهن، نگاهی علمی به کادر فنی تیم ملی می‌اندازد و با اسم بردن از اساتید دانشگاهی، متخصصان تغذیه، صاحب‌نظران در امر بدنسازی و ... نشان می‌دهد که در عرض چندین سال دوری از تیم ملی به نتایج گرانبهایی رسیده است. 

مایلی‌کهن که شاگرد بسیاری از کلاس‌های فوتبال در تهران بوده است، با برشمردن این مراحل می‌خواهد بگوید علاوه بر مدارک دانشگاهی به کسب معلومات توجهی ویژه داشته است.

البته  انتخاب دستیاران و شیوه بازی برای تیم ملی ما نامی را نمی‌شنویم و این احتمال وجود دارد که در آینده نام‌های دیگری در زمینه تاکتیک‌ها و شیوه‌های مدرن فوتبال به زبان آید، او اعتقاد زیادی به نادر فریاد شیران، مجید جهان‌پور، مجید جلالی و البته ابراهیم‌زاده دارد و هنوز معلوم نیست، دستیاران تیم ملی را چه کسانی تشکیل خواهند داد.

اما معلوم و مشخص است که او اعتقاد به یک همکاری جمعی و عمومی دارد و این مهم‌ترین تغییر مایلی‌کهن در بازگشت دوباره است؛ نکته‌ای که از دید بسیاری دور ماند.

محمد مایلی‌کهن خوب متوجه این نکته شده است که از جنگ و جدال و دعوا چیزی بیرون نمی‌آید و جامعه فوتبال ما در این شرایط حساس نیاز به یک وفاق ملی دارد تا جام جهانی آفریقای جنوبی، برای تمام فوتبال‌دوستان ما شیرین، جذاب و تماشایی باشد.

راهیابی به جام جهانی آرزویی است همگانی و بعید به نظر می‌رسد که کسی بخواهد جام جهانی را بدون ایران دوست بدارد. واقعیت این است که ما تیم خود را به لبه پشت‌بام برده‌ایم و در این 3 بازی آینده باید با چشم‌هایی بسته بر لبه این پرتگاه قدم برداریم، باید تمام چشم‌های نگران را برای حفظ این تیم بر لبه پرتگاه به همراهی و یاری دعوت کرد و مایلی‌کهن می‌خواهد چنین کند.

علی رئیسی