فرزند ایران

صداقت ناب و بی‌ریا و همراه با یقینی که در کلام و عمل مشایخی مشاهده می‌شود، قطعا کمیاب است و در همه کس بسادگی یافت نمی‌شود. بگذارید ارائه مصداق‌های برخی از این رفتارها را از حرکت خاص مشایخی در بوسیدن صحنه تئاتر آغاز کنیم. اقدامی که امروز در میان بسیاری از هنرمندان بویژه نسل جدید تئاتر به یک حرکت جمعی بدل گشته است.

 عشق همراه با احترام مشایخی به حافظ و فردوسی هم از جنس بی‌ریای عشق مردم ایران به این دو بزرگوار است. او همواره مصداق کلامش را از اشعار غنی این دو اندیشمند محبوب ایرانی بر می‌گزیند و به این ترتیب جلوه‌ای دیگر از اندیشه و مواضع او به عنوان یک هنرمند ایرانی و مسلمان نمایانده می‌شود.

جمشید مشایخی به کانون بسیار مهم علاقه مردم ایران یعنی حضرت علی (ع) هم ارادت بسیار دارد. او همچون دیگر مردمان سرزمینش از مردی یاد می‌کند که سلامت، صداقت، علاقه به حقوق توده‌های محروم، دوری گزیدن از اغنیای پایمال‌کننده حقوق محرومین و در یک کلام اعتقاد واقعی و عملی به حق تعالی را در سال‌های عمر و به بهای جان سپردن در این مسیر آرمان‌‌ها، به الگویی استثنایی بدل ساخت. مشایخی با گفتن «یاعلی» به نمونه‌ای از یک ایرانی عاشق علی، آن انسان والای مدافع حقوق مردمان بدل می‌گردد. حتی در انتقادها و اعتراض‌های جمشید مشایخی نسبت به آنچه از نظر وی نارسایی است، ذره‌ای خود خواستن مشاهده نمی‌شود. نگاه دلسوزانه مشایخی همچنان متوجه نیازهای مردم است و این عشق دائمی نسبت به هموطنان، انتقاد و اعتراض مشایخی را به شور خواستن برای دیگران تبدیل می‌کند. این‌گونه است که وقتی جمشید مشایخی در مقابل هموطنانش قرار می‌گیرد و از آنان و برای آنان سخن می‌گوید، بناگاه دچار چنان شرمی‌ شود که آن مشایخی جسور و منتقد نسبت به نارسایی‌ها را به کودکی خاضع در مقابل والدین محبوبش مبدل می‌سازد.

همه این رفتارها است که از مشایخی فرزندی ایرانی می‌سازد؛ هنرمندی که به دلیل رفتار بی‌غش و صادقانه، بدرستی از سوی مخاطبان این دیار دریافت می‌شود، عشق سرشار ملتی را از آن خود می‌کند و در طول زمان، هنرمند و فراتر از آن انسانی شاخص و محبوب برای جامعه‌ای که در آن زیست می‌کند می‌آفریند. از این روست که دیروز علاقه‌مندان این هنرمند پیشکسوت در خانه هنرمندان گرد هم آمدند تا از چند دهه تلاش هنری او تجلیل کنند.