وقتی زیبایی آسمان دو چندان می شود

هاله ها یا حلقه های روشن دور ماه و خورشید ، در تمام زمین و در تمام طول سال دیده می شوند.حدس شما درست است . آنچه باعث ایجاد این حلقه های زیبا می شود ، کریستال های یخ موجود در ابرهای سیروس است که در ارتفاع 5تا 10کیلومتری

کد خبر: ۲۳۷۹۷

زمین و در تروپوسفر بالایی تشکیل می شوند. ابرها معمولا حاوی منشورهای یخ 6وجهی هستند؛ منشورهای بلند و باریک و منشورهای نازک و پهن . این کریستال ها براساس نیروهای مقاومت هوایی که هنگام سقوط با آن روبه رو می شوند، معمولا در راستاهای خاص ، جهتگیری می کنند. هر نوع جهتگیری ، اجازه نوع خاصی شکست نور را در کریستال می دهد که باعث ایجاد انواع مختلف هاله می شود. از نظر فیزیکی چه اتفاقی می افتد؛ وقتی پرتوهای نور، وارد یکی از وجوه جانبی یک منشور 6وجهی می شوند، در آن می شکنند و از وجه روبه رو - که با این وجه زاویه 60درجه می سازد - خارج می شوند. در این میان ، پرتوها بین 22تا 50درجه از راستای اولیه خود منحرف می شوند؛ اما طبق قضیه اپتیکی کمترین انحراف ، پرتوها در زاویه ای که در آن به کمترین مقدار منحرف شده اند، متمرکز می شوند. بنابراین بیشترین شدت نور در زاویه 22درجه است که همان لبه روشن و پررنگ هاله را می سازد (به همین دلیل به این هاله ها، هاله های 22درجه می گویند). بازتاب در زوایای بزرگتر که کم شدت تر است ، بخش بیرونی هاله را روشن می کند. وقتی کریستال ها در جهات مختلف کج شده باشند، این پرتوها تشکیل یک دایره روشن را می دهند. در زوایای کوچکتر از 22درجه هیچ نوری بازتابیده نمی شود. بنابراین ناحیه بین ماه و هاله تاریک می ماند. البته همه چیز به این سادگی نیست . در عمل ، شکل واقعی کریستال های ایجادکننده هاله به درستی شناخته نشده است . توضیح این نیز مشکل است که چگونه صفحه ها یا ستون های یخی می توانند طوری قرار بگیرند که هاله ای به این دقت ایجاد شود. کریستال ها نیز همه متحدالشکل و همسان نیستند، اما مستقل از خصوصیات خارجی ، همه کریستال ها زوایای بین وجهی یکسانی دارند که علت آن نظم در ساختار شبکه ملکولی یخ است . همه ابرهای سیروس هاله ایجاد نمی کنند. وقتی کریستال های یخ کوچکتر از 10میکرون باشند ، نور به مقدار زیادی پراکنده می شود و هاله ها ضعیف و کم نورند ؛ اما کریستال های بزرگتر از 05/0 میلمتر نور را بخوبی بازتاب و شکست می دهند. تیزترین هاله ها وقتی رخ می دهد که کریستال ها جهتگری دقیقی داشته باشند و این نیاز به کریستال های بزرگتر از 1/0 میلی متر دارد. البته کریستال های بزرگتر از 1میلی متر بندرت کیفیت نوری کافی دارند که باعث خرابی هاله ها می شود. البته قطره های ریز آب نیز می توانند باعث ایجاد حلقه های دور ماه شوند؛ اما این تاجها از هاله های 22درجه به ماه نزدیک ترند و در اثر پراکندکی نور به وسیله قطره های آب در ابرها ایجاد می شوند.