دوستی، ‌مربی ‌2‌ تیم ‌ملی‌

علی دوستی، مربی حاذقی که تابستان امسال تیم ملی نوجوانان را برای اولین‌بار در تاریخ به قهرمانی آسیا در ازبکستان رساند و مسافر نیجریه (محل برگزاری جام جهانی)‌ کرد، در کنفرانسی مطبوعاتی که 30 دی در تهران برای او برپا شد، گفت: تیم ملی نوجوانان ایران، آینده فوتبال کشور است و هرچقدر به آن بها داده شود، اعتماد به نفس و میزان  تاثیرگذاری آن نیز بیشتر می‌شود.

او بیکار نیست

دوستی می‌گوید پس از بازگشت از ازبکستان هم بیکار ننشسته و همچنان برای حفظ تیم نوجوانان در شرایط خوب قبلی‌اش کوشش کرده است. وی حتی به نقاط مختلف کشور سفر کرده تا نیروهای مستعد جدیدی را برای عضویت در تیم ملی نوجوانان بیابد. او می‌گوید: ما در کشورمان مربیان خوبی داریم که بازیکنان بزرگی چون دایی و مهدوی‌کیا را پرورش دادند. بنابراین باید باز در جستجوی نفرات جوان  و مستعد تازه‌ای باشیم. در همین خصوص، ما برای بیش از هزار بازیکن شناسنامه تهیه کرده‌ایم و در پی این هستیم که تیم ملی سالم و پرقدرتی را نیز راهی جام جهانی نوجوانان کنیم. کارمان سخت است، اما بدون این‌گونه امور نمی‌‌توان در سطح جهان و در مسابقات بزرگ شگفتی‌ساز شد.

نمی‌‌گویم در نیجریه و در جام جهانی هم قهرمان می‌شویم؛ اما باید با ارائه بازی‌های قابل قبول باعث شادی مردم شویم.

دوستی خبر از برگزاری تورنمنتی بین‌المللی در ایتالیا در خرداد سال بعد و شرکت تیم ملی نوجوانان ایران در آن رقابت‌ها داده است. همچنین مقرر شده است شاگردان دوستی در تورنمنتی هشت جانبه که با حضور تیم‌های ایران، کره جنوبی، ژاپن وامارات و همچنین تیم‌هایی از اروپا، آمریکای جنوبی و آفریقا در تهران برپا خواهد شد، حضور یابد و برای نبردهای مهم‌تر آماده شود.

فقط یک ماه

آنچه باید بر حرف‌‌های دوستی افزود و به عنوان اطلاعات پایه و لازم در اختیار خوانندگان این سطور گذاشت، این است که فاصله زمانی بین دور پایانی جام جهانی نوجوانان و مرحله انتخابی پیکارهای قهرمانی جوانان آسیا بیشتر از یک ماه نیست و فرضیه فدراسیون فوتبال این است که می‌تواند همان تیم را پس از بازگشت از نیجریه با قدری استراحت و ترمیم راهی پیکارهای جوانان کند. تصور رایج این است که چون این تیم از قبل مهیاست و نفراتش به دلیل کار طولانی کنار یکدیگر هماهنگ‌اند، می‌تواند موفق‌تر باشد و نتیجه بگیرد. آیا این به ‌آن معناست که دوستی از حالا سرمربی تیم ملی جوانان هم شده است؟ کمتر کسی در فدراسیون فوتبال حاضر است به این پرسش پاسخ صریحی بدهد؛ اما وقتی به یک تیم گفته می‌شود که هنوز از تورنمنتی بازنگشته، مستقیما راهی مسابقه‌ای دیگر و متعلق به یک رده سنی متفاوت شود، به این معناست که مربی آن تیم خواه‌ناخواه، هدایتگر رسمی تیم دوم نیز به حساب می‌آید.

دوستی که 35 سال به فوتبال نوجوانان کشور خدمت و استعدادهای بسیاری را کشف و تربیت کرده و مهدی مهدوی‌کیا از بالنده‌ترین شاگردان اوست، اعتقاد راسخ به روند استعدادیابی در سطح کشور و پیدا کردن کسانی دارد که استعداد لازم را داشته باشند و بتوانند با پرورش‌های بعدی به تیم‌های ملی کمک کنند. دوستی که قهرمانی تیم ملی نوجوانان در مسابقات آسیایی ازبکستان پاداشی بر سال‌ها کوشش او در این زمینه و به مصداق ضرب‌المثل قدیمی حق به حقدار می‌رسد، بود.

می‌گوید: رفتن من به شهرستان‌ها یا حضور در مسابقات رده‌‌های سنی در تهران محسنات زیادی دارد؛ زیرا بچه‌ها را خوش روحیه و صاحب این باور و دلگرمی می‌کند که مربی تیم ملی از آنها غافل نیست و آمده است تا آنان را ببیند و وارد محاسبات خود کند.این باعث می‌شود بیشتر تلاش کنند و به مهارت‌های تازه برسند.

... و همکار پیروانی

پیش‌تر نیز گفتیم که براساس اخبار، همین نوجوانان فاتح آوردگاه ازبکستان بجز قهرمانی جوانان آسیا، برای همراهی تیم ملی امید در مسابقات آسیایی 2010 و المپیک لندن نیز مدنظر قرار دارند و در تیم زیر 23 سال هم از آنها استفاده می‌شود. سرمربیگری این تیم اخیرا به غلام پیروانی سپرده شده؛ اما پروسه فوق به این معناست که دوستی در کادر اداره‌کننده تیم امید چیزی بیش از یک ناظر صرف خواهد بود. اینها چیزهایی است که صحت و سقمشان فقط با گذشت زمان مشخص خواهد شد؛ اما شکی نیست که فرضیه و تز صعود پله به پله نفرات یک تیم در رده‌های سنی اگر در نگاه نخست، عقلایی و درست باشد، در درازمدت شاید همان بیلان موردنظر را نداشته باشد. زیرا مهره‌ها بر اثر تعدد دفعات حضور در میدان فرسوده و فوتبال‌زده می‌شوند. از سوی دیگر، چگونه می‌توان به نیروهای بالقوه محق و خوب گفت که فعلا شکوفا نشوید و به تیم ملی جوانان نیایید، زیرا قرار است از تیم نوجوانان سابق در این تیم استفاده شود؟ آیا این طرح می‌تواند همانی باشد که فدراسیون می‌انگارد؟

وصال روحانی