هیچ چیز نویی در آوانگاردیسم ندیده ام‌

جنبش شکست خورده آوانگاردیسم با «وب» بازگشت‌

مدیا کاشیگر، سردبیر سابق تعدادی از نشریات ادبی نیز با بیان این‌که «ما در ایران با بحران اتوریته ادبی» مواجهیم، گفت: اوایل دهه 70 قرن بیستم در آلمان نهضتی از سوی نویسندگان جوان به راه افتاد که می‌خواستند آثارشان را خارج از چارچوب قواعد نشر چاپ کنند. آن دوران، عصر افول آوانگاردیسم بود و به همین خاطر، این نویسندگان هم نتوانستند کارشان را به سرانجام برسانند و باید باز می‌گشتند به همان دوران قدیم. این جنبش شکست خورد ولی با وب در ابعاد گسترده تری بازگشت.

وی افزود: اگر با انقلاب گوتنبرگ، دموکراتیک شدن آفرینش ادبی ممکن شد، با وب دموکراتیک شدن خوانش ادبی ممکن شد با این وجود الان که 20 سال از وب می‌گذرد، عوارض جانبی‌اش نمودار شده است.

انرژی نویسندگان فرانسوی صرف آوانگاردیسم شد

عباس پژمان، مترجم آثار ادبی نیز در این نشست با بیان این‌که «بخش عمده ای از انرژی نویسندگان بویژه نویسندگان فرانسوی صرف آوانگاردیسم شده است» نظر پروگویدیس، سردبیر نشریه فرانسوی آتلیه را در این باره جویا شد که وی نیز در پاسخ گفت: متاسفانه نهادهای آکادمیک در معرفی آوانگاردیسم زیاد کار کرده‌اند و من با این‌که مهمان دولت فرانسه در این میزگرد هستم، باید بر این نکته صحه بگذارم. دیگر این‌که با نگاه اغراق‌آمیزی که ما به سوی آوانگاردها داشته‌ایم، آنها را از دست داده ایم و باید آن را جبران کنیم.

سوء ظن نسبت به آوانگاردیسم

میزگرد «حیات و نقش نشریات ادبی» با سخنان محمود دولتآبادی به پایان رسید.

وی گفت: من چون روستایی‌ام و روستایی هم هیچ چیزی را قطعا باور نمی‌کند و سوء ظنی نسبت به همه چیز دارد، از آغاز نسبت به آن چیزی که آوانگاردیسم نامیده می‌شد، سوء ظن داشته‌ام.

دولت‌آبادی اضافه کرد: در طول دهه‌های اخیر، در کشور ما هم حرکت‌هایی از این دست به راه افتاد و می‌خواستند بگویند اینها (آوانگاردها) چیزهای نویی است، اما متاسفم که اذعان کنم من هیچ چیز نویی در این چیزهای نو نیافتم! اگر مردم دنیا از زبان نویسندگان و اهل نظر فرانسوی بشنوند که یک بار دیگر بازگشتی به حقیقت ادبیات صورت گرفته، بسیار تاثیر می‌پذیرند. پس خوب است که شما در تریبونتان توضیح دهید که عقل چیزی است جز عقالی که بر پای شتر بسته می‌شود. ما در کشورمان عقلانیت داشته ایم و می‌دانیم عقل یعنی چه؟ عقل با بند و بست آدمی‌ در فرهنگ ما سازگار نبوده است و متعادل‌ترین شخصیت‌های ما در ایران بخصوص در ایران کلاسیک، آنهایی بوده‌اند که عقل و اشراق را در هنر فرآیند کرده‌اند.