بازی مرگ‌

همه چیز در TWEWY در مورد استیل است. از استیل گرافیکی خاص بازی شروع می کنیم که در همان شروع کار توجه هر بیننده ای را به خود جلب می کند. شخصیت ها به سبک مانگاهای ژاپنی طراحی شده اند و انیمیشن های محدود و زیبایی دارند. کلا همه چیز در TWEWY زیباست. همه بازی در محله شیبویای توکیو رخ می دهد.
جایی که برای طرفداران انیمی ها و مانگاهای ژاپنی کاملا آشناست. شیبویایی بازسازی شده در TWEWY شباهت زیادی به محله شیبویای واقعی در توکیو دارد و ساختمان ها و مجسمه ها کاملا از روی مدل های واقعی طراحی شده اند. از نظر موسیقی هم TWEWY حرف ندارد. موسیقی های زیبا و هیجان انگیزی در طول بازی پخش می شوند که هیچ وجه خسته کننده نیستند.

قضاوت در مورد داستان بازی کمی دشوار است. اگر اهل انیمی های ژاپنی نباشید، از پرت شدن به یک دنیای کاملا ناشناخته که در هر لحظه قواعد گوناگون و عجیبی برایش کشف می شود اصلا لذت نخواهید برد. روند داستان پردازی TWEWY شباهت زیادی به داستان سریال بلیچ دارد. در این داستان هم ریپرها نقش بسیار مهمی ایفا می کنند که تا دقیقه 90 بازی هنوز قوانینی هستند که شما از آنها خبر نداشته باشید. اگر موفق شوید از گیر هفت روز اول خلاص شوید، حتما می توانید تا آخر داستان را دوام بیاورید! اما جا دارد که بگویم هفت روز سوم واقعا از نظر داستانی شاهکار هستند و نظیر آن را هیچ جایی ندیده و نخوانده اید.

داستان در مورد پسری به نام نکو است که در یک دنیای موازی با دنیای واقعیت از خواب بیدار می شود. پس از کمی پرس و جو نکو متوجه می شود که او مرده و در دنیای ارواح درگیر بازی ریپر هاست. اگر بتواند هفت روز در این بازی دوام بیاورد، می تواند به دنیای زنده ها برگردد. در این بازی هر کس باید یک هم گروهی هم داشته باشد. اولین هم گروهی نکو، دختری به نام شیکی است که داستان زندگی عجیبی دارد. در طول بازی با ریپرهایی که عوامل اجرایی بازی هستند ملاقات خواهید کرد اما هویت سازنده و طراحی اصلی بازی بر همه پوشیده است و تا مرحله آخر رو نمی شود.

روند بازی بیشتر اکشن است. سازنده ها با جسارت خاصی همه قوانین بازی های نقش آفرینی را زیر سوال برده و از نو تعریف کرده اند. مثلا بازی شما را وادار می کند که وقتی به تراز 10 رسیده اید، به جای استفاده از قدرت ها و قابلیت های این تراز، تراز خودتان را به 5 کاهش دهید تا امتیاز و جوایز بیشتری در مبارزه ها نصیبتان شود! از طرفی مبارزه ها اصلا اتفاقی نیستند. در هر لحظه که اراده کنید با اسکن کردن صفحه، دشمن هایی که در بازی نویز نام دارند پدیدار می شوند و با هر چندتا که دلتان بخواهد می توانید بجنگنید. به همین دلیل TWEWY را به حرفه ای های سبک نقش آفرینی توصیه می کنم. زیرا اگر ندانید چقدر باید در هر منطقه با دشمن ها جنگید و تراز کسب کرد، در مراحل بالا به مشکل خواهید خورد.

روند بازی فوق العاده پیچیده است. اینقدر قانون برایتان تعریف می شود که وسط بازی از بعضی از قابلیت های گیم پلی فراموش خواهید کرد! نکو و هم تیمی اش باید با هم در مبارزه ها شرکت کنند. این کار تجربه بسیار عجیبی است زیرا نکو در صفحه پایین نمایش داده می شود و هم تیمی اش در صفحه بالا. هدایت نکو و ضربات او با استایلوس انجام می شود و هدایت هم تیمی با دکمه های روی صفحه DS! به این ترتیب باید با یک چشم و نیمی از مغزتان نکو را کنترل کنید و با چشم و نیم دیگر مغز نفر بالایی را. اصلا هم به بازی خودکار هم تیمی اتکا نکنید چون معمولا اگر ولش کنید با سرعت خیلی پایینی مبارزه می کند. سازنده ها با زیرکی تمهیداتی را آماده کرده اند که نتوانید تنها با دکمه زدن (یا تکان دادن بی هدف استایلوس) و نگاه نکردن به یکی از کاراکترها مبارزه خوبی انجام بدهید.

همه چیز در بازی حول و حوش سنجاق سینه (Pin) هاست. تعداد پین ها و تنوع آنها در بازی سرگیجه آور است. هر پین پس از استفاده شدن در مبارزه ها امتیاز تجربه کسب می کند و آپگرید می شود. یکی از نکات جالب TWEWY‌این است که وقتی DS را خاموش کنید، پس از شروع دوباره بازی به میزان دقیقه های خاموش بودن DS به پین های شما امتیاز تجربه می دهد! یک زیر بازی جالب به نام Tin Pin Slammer هم وجود دارد که وقتی قلق هایش را یاد بگیرید انجامش خیلی لذت بخش است.

در مورد گیم پلی TWEWY خیلی می شود صحبت کرد اما بهتر است خیلی چیزها در طول بازی تجربه بشوند. توصیه می کنم اگر اهل بازی های نقش‌آفرینی هستید این شاهکار تمام عیار را امتحان کنید تا نظرتان راجع به بازی های نقش آفرینی و کنسول دستی DS کاملا عوض بشود!

سید طه رسولی‌