سال اسفناک سرخابی‌ها

شرایط استقلال که از شروع فصل روشن بود؛ تیمی که بیش از آن که برای رضایت دل هواداران بسته شده باشد، براساس سلایق فردی و بعضی مصلحت‌اندیشی‌ها بسته شده بود. تکلیف هواداران استقلال از همان ابتدا مشخص بود، چون تیم آنها در همه نقاط زمین دچار مشکل بود.

اشکال کار اینجا بود که هواداران آبی دائما باید نویدهای واهی می‌شنیدند. در پی هر شکست، آنها را به روزهای آینده و پیروزی‌های شیرین در راه امیدوار می‌کردند؛ پیروزی‌هایی که هرگز فرا نرسید. پرسپولیس اما وضعیت متفاوتی را پشت سر گذاشت تا به اینجا رسید. آنها در نیم فصل اول بسیار آماده و هماهنگ بودند.

واقعا در آن زمان کمتر کسی بود که چنین آینده‌ای را برایشان تجسم کند. اما روزهای خوب تیم سرخپوش هم خیلی زود به پایان رسید. مشکلات حاشیه‌ای مطابق معمول بیشترین ضربه را به پرسپولیس زد. در ماه‌های اخیر کمتر روزی وجود داشت که خبری از مسائل داخلی پرسپولیس به بیرون درز نکند که البته همه آنها تکذیب می‌شد، ولی کیست که نداند در این باشگاه چه اتفاقاتی می‌افتد.

مشکل دیگر پرسپولیس عدم اقتدار افشین قطبی است. مربی با دانش و متین پرسپولیس برای چنین فوتبالی ساخته نشده است. او برای سرمربیگری تیمی همچون پرسپولیس باید دیسیپلین و نظمی مبتنی بر اصول را به کار می‌بست؛ اما این کار را نکرد و یا با توجه به خوی و منش ویژه‌اش نتوانست که به کار ببندد و نتیجه‌اش مشکلات حاشیه‌ای بازیکنان پرسپولیس بود که از مربی‌شان حساب نمی‌برند.به هر حال برای امسال که کمی دیر شده، ‌اما برای فصل آینده هر دو باشگاه صاحب‌نام پایتخت باید فکری اساسی برای سر و سامان دادن به وضعیت خود کنند و این بار منطق و از آن مهم‌تر حقیقت‌گویی را پیشه خود قرار دهند.