مشوق‌های غیرقابل اعتماد

در این خصوص می‌توان به موضوع باشگاه هسته‌ای جدید که شامل کشورهای دارای فناوری سوخت هسته‌ای و غنی‌سازی هستند، اشاره کرد.

جمهوری اسلامی ایران با تکیه بر توان متخصصان داخلی خود در بحث هسته‌ای، قدرت‌های دنیا را در موضع انفعالی قرار داد و در شرایطی که آنها برخلاف مقررات موجود، برنامه هسته‌ای را تحریم کرده بودند، در زمره معدود کشورهای دارای فناوری هسته‌ای قرار گرفت.

در این زمینه معتقدیم که مذاکرات در خصوص پرونده هسته‌ای نباید تحت هیچ شرایطی قطع شود؛ چراکه شکست دیپلماسی، تنها به سود بانیان خشونت و مخالفان حقوق بین‌الملل خواهد بود. تلاش ما باید در جهت مذاکره در چارچوب مقررات آژانس قرار گیرد. در حال حاضر، مذاکره مربوط به برنامه هسته‌ای ایران دارای دوبعدی شده که یک بعد آن مربوط به آژانس و بعد دیگر مربوط به شورای امنیت است.

در بعد دوم   قطعنامه شورای امنیت دارای اثر عملی شده و ما باید به گونه‌ای عمل کنیم که آثار تنبیهی و تحریمی این قطعنامه به حداقل برسد بنابراین اگر در این هنگام، بحث مشوق‌ها مطرح می‌شود، نباید خللی در حقوق ایران در آژانس ایجاد کند و فقط مذاکره مربوط به مشوق‌ها در کانال دوم یعنی در حاشیه شورای امنیت سازمان ملل مطرح شود.در این ارتباط مشخصا مهمترین مشوق‌ها می‌تواند به حال تعلیق درآوردن آثار تحریمی بندهای 15‌گانه ماده 41 از فصل 7 منشور ملل متحد باشد که تاکنون در قالب آن، 3 قطعنامه علیه ایران صادر شده است.

اگر تحریم‌ها به حال تعلیق دربیاید و مشوق‌های فراتر از این، شکل گیرد؛ مذاکره در کانال شورای امنیت بر خشونت غلبه خواهد کرد.جمهوری اسلامی ایران نشان داده که فناوری هسته‌ای راهی برگشت‌ناپذیر است و باید با آن، به عنوان واقعیت انکارناپذیر کنار آمد.پیشنهاد مشوق‌ها که از طرف روسیه و چین مطرح شده، هنوز پیشنهادی است که در میان کشورهای 1+5 محل اختلاف است؛ لذا تا مرحله تبدیل شدن به یک پیشنهاد جدی فاصله دارد، بویژه که در آن، چیزی فراتر از مشوق‌های سال گذشته آقای سولانا در دیدار با لاریجانی وجود ندارد.