مگر قحطی فیلم است؛

فیلمی که در هفته گذشته از برنامه سینما 4 پخش شد، فیلمی بود به نام «اتاق بی صدا» محصول کشور استرالیا.

کد خبر: ۱۵۲۵۵۰

فیلم ، ساخته کارگردانی است به نام رودلف دوهیر که در سال 1951 به دنیا آمده و جزو کارگردان های مهاجری است که به استرالیا مهاجرت کرده و در آنجا مشغول به کار شده است. دوهیر، اولین فیلمش را با نام «افسانه یک ببر» در سال 1984 ساخت و از دیگر آثارش می توان به فیلمهایی مثل «رویارویی در دروازه با من»، «دیه گو سگ صحرا»، «مرا با آهنگم برقصان» و «پیرمردی که آوازهای عاشقانه می خواند» اشاره کرد.
فیلم «اتاق بی صدا» که البته به هیچ وجه نمونه مناسبی برای معرفی سینمای ناشناخته کشور استرالیا نیست و برای معرفی سینمای این قاره ، می توان به نمونه های مناسب تری بویژه در سالهای بعد از دهه 1970 این کشور مراجعه کرد، این فیلم جدا از ارزش پایین خود در مقام معرفی سینمای کشور استرالیا، به خودی خود نیز نمونه مناسبی برای دوبله و پخش به عنوان یک اثر سینمایی به نظر نمی رسد.سینمای استرالیا فیلمسازهای شاخص تری مثل فیلیپ نویس دارد که به نظر می رسد آثار او، نمونه های قابل تامل تری برای بینندگان باشد؛ اما علت انتخاب چنین اثری برای پخش از یک برنامه تخصصی سینمایی که هفته ای یک بار پخش می شود و خیلی از سینمادوستان یک هفته منتظر پخش آن هستند، به هیچ وجه معلوم نیست . درست است که به هر حال هر برنامه سینمایی معیارهای خاص خودش را برای انتخاب و پخش فیلم دارد، اما برخی معیارهای کلی تر و سینمایی تر هم وجود دارند که می توانند ملاک انتخاب و پخش فیلم باشند.
در وهله اول ، «اتاق بی صدا» با هیچ ملاکی یک اثر سینمایی محسوب نمی شود و بیشتر شبیه فیلمهای تلویزیونی درجه 3 است که به طور انبوه و کیلویی ساخته می شوند و کسی هم حوصله دیدن آنها را ندارد. حتی اگر کسی بخواهد به عمد و آگاهانه کسالت بارترین و بدترین فیلم ممکن را برای نمایش انتخاب کند، باز آن فیلم ، شانس این را دارد که قابل تحمل تر از فیلمی مثل «اتاق بی صدا» باشد.
فیلم ، داستان دختربچه ای است که بخشهایی از زندگی او در 3 سالگی و 7 سالگی نمایش داده می شود. این دختر بچه در خانواده ای زندگی می کند که پدر و مادرش مدام در حال بحث و جدال و کشمکش هستند و این دختربچه هم به دلایل نامعلوم تصمیم گرفته صحبت نکند و ما در طول فیلم فقط تک گویی های درونی او را می شنویم . ناله و شکایت او را از دست پدر و مادرش که مدام با هم دعوا می کنند و در حال ناراحت کردن او هستند و این که او در این محیط چقدر رنج و عذاب می کشد، به بی ظرافت ترین و مستقیم ترین و حتی موهن ترین شکل ممکن ، بیننده در طول نمایش فیلم شاهد موعظه ها و پند و نصیحت های این دختربچه است که چقدر خوب است بزرگترها ملاحظه بچه های خود را بکنند، این قدر در حضور آنها با هم بحث و گفتگو نکنند و مواظب شیوه تربیت فرزندان خود باشند.چنین فیلمهایی به اسم سینما البته در همه جای دنیا ساخته می شوند و وقت ، زمان ، نگاتیو و هزینه ها در همه جای دنیا به این شیوه حرام می شوند و هدر می روند؛ اما کمتر پیش می آید که یک برنامه تخصصی سینمایی با مخاطبان خاص خود، اعتبار و منزلت خود را با انتخاب و پخش چنین آثاری مخدوش کند و مهمتر این که به این شیوه به شعور و فرهنگ مخاطبانش توهین کند.
میهمان برنامه هم یک آقای روان شناس است که پای ثابت خیلی از برنامه های تلویزیونی است و قرار است که درباره جنبه های روان شناختی برنامه صحبت کند. این که پدر و مادرها آینه بچه های خود هستند، این که بنی آدم اعضای یکدیگرند، این که بچه ها دارای روح لطیف و حساسی هستند و باید مواظب طبع لطیف بچه ها بود و این که پدر و مادرها باید محیط خانواده را برای تربیت صحیح فرزندان به بهترین شکل آماده کنند. چنین بحثهایی البته همیشه مشتری های خاص خود را دارد؛ اما وقتی چنین حرفهایی سر از یک برنامه سینمایی درمی آورد و به جای نقد فیلم به بیننده قالب می شود و وقتی دستمایه و بهانه چنین بحثهایی ، فیلمی مثل اتاق بی صداست ، آن وقت موضوع فرق می کند.
این دیگر حرف تکراری است که مگر قحطی فیلم است که چنین فیلمهایی برای پخش انتخاب می شوند و این که انتخاب کنندگان این آثار چه تصوری از مخاطب سینمایی در ذهن خود دارند؛ اما به عنوان دوستدار سینما و به عنوان علاقه مندان برنامه سینما 4 که خاطره خوشی از فیلمهای خوب پخش شده از این برنامه داریم ، دوست نداریم که سری جدید این برنامه به این شکل صاحب هویتی فرمایشی شود و تبدیل به برنامه ای شود که در خلا پخش می شود و دیگر مخاطبی ندارد.
سازندگان این برنامه در سری جدید آن ، از همان ابتدا و با انتخاب فیلمهایی درجه 3، رویکردی نادرست را انتخاب کرده اند که آن را از کیفیت دوره های قبل دور کرده است. امیدواریم تجدیدنظر جدیدی را بزودی شاهد باشیم.