تهران همه ایران نیست

«سیب سفید شب» بی آنکه در پی آرایه ها و پیرایه هایی از جنس همیشگی برنامه هایی از این دست باشد، درصدد برگزاری یک شب نشینی ساده ایرانی با مولفه هایی است که در عین وحدت و استقلال ، از نظر ساختاری در یک پیکره منسجم قرار گرفته اند.

کد خبر: ۱۴۰۶۳۶

شاید خیلی ها تلویزیون را متهم ردیف اول انقراض بسیاری از عادات و آداب کهن بدانند. اگر پدران ما در سالهای دور، دور هم جمع می شدند و شاهنامه و مثنوی می خواندند و نقل شبانه شان قصه های شیرین و پرمایه بود، حالا آنها هم کنار ما می نشینند و به تلویزیون نگاه می کنند.
به زعم خیلی ها اقتدار حضور تلویزیون در خانواده ها، نشانه گسست ارتباطات و تعاملات خانوادگی است و نقطه پایانی آداب و عاداتی که در زنجیره ای متصل از دیروز تا امروز فرهنگ و آداب ما را حفظ و منتقل کرده اند. ما یا قصه بلد نیستیم یا بلدیم و برای بچه هایمان نمی گوییم. ما یا شاهنامه را نمی شناسیم یا به شناخت چند خطی مان اکتفا می کنیم.
وقتی خواستیم سیب سفید شب را بسازیم به یک سوال تکان دهنده فکر کردیم : همه تلویزیون را می بینند؛ اما آیا تلویزیون همه را می بیند؛. نمی گوییم در سیب سفید شب کسی را نادیده نگذاشته ایم. اما سعی مان دیدن همه ایرانی ها بوده است.
در سالهای اخیر متداول شده ، اغلب برنامه های ترکیبی با حضور مهمان یا آنقدر تخصصی و فاخرند که مخاطب عام را همراه نمی کنند یا آنقدر فانتزی اند که تنها ذائقه گروهی را پاسخ می دهند. دسته سومی هم وجود دارند که با پرداختن به مسائل بحث برانگیز چالشی ، مخاطب را جذب می کنند.دلمان می خواست ایران را با تمام داشته ها و ارزش هایش ببینیم و معرفی کنیم ؛ دلمان می خواست تلویزیون همه آن چیزهایی را که گرفته در یک قاب کوچک هدیه کند؛ دلمان می خواست بگردیم دنبال کسانی که ایرانی اند و ایران را دوست دارند و برایش زحمت می کشند، اما هرگز هیچ دوربینی سراغشان نرفته. دلمان می خواست پای صحبت کسانی بنشینیم که همیشه در حواشی اخبار و اتفاقات ، کارشان را کرده اند و چیزی نگفته اند. تهران خلاصه ای از ایران است اما همه ایران نیست.
بنابراین دوربین ها را به نقاط دوردست فرستادیم تا سیب سفید شب پای صحبت همه کسانی بنشیند که هنوز لالایی بلدند و آسان خوابشان می برد و هنوز صنعتی نشده اند. برای همین بود که برای اولین بار برای یک برنامه ترکیبی «سفرنامه هوایی » طراحی و ساخته شد. شکوه و عظمت و زیبایی ایران از فراز آسمانش حالا به روشنی پیش چشممان است. می بینیم و نشان می دهیم . کشف می کنیم و تعارف می کنیم.
کمی از شب نشینی های ایرانی یادمان مانده بود. کمی هم تحقیق کردیم تا رسیدیم به ادبیات گفتاری و طراحی گفتگوها و مهمانانی که به بهانه دلمشغولی ها و اشتغالات و تخصص شان روبه رویمان می نشینند و به عنوان یک شهروند از ایران و ثروت های ایرانی می گویند. آخر با خودمان قرار گذاشته بودیم سیاهه ای از ثروت های معنوی و مادی بی بدیل ایران و مردمش فراهم کنیم. می خواستیم بگوییم ثروت ایران فقط نفت نیست. بزرگترین ثروت کشور ما مردمش هستند و آداب و رسوم و فرهنگ و هنر و موسیقی آنها و خلاصه همه چیزهایی که به ایران مربوط می شود.اما موسیقی...می دانستیم دل خیلی ها مثل ما لک زده برای موسیقی محلی و نواحی.
خاطرمان جمع بود که موسیقی سنتی و اصیل ایرانی بزم شبانه مان را خوش نقش و نگار می کند و یقین داشتیم که موسیقی سیب سفید شب نباید فارغ از نشانه های ایرانی باشد.
برای همین حضور گروه های موفق موسیقی محلی و سنتی و در کنار آن موسیقی پاپ ، از سوی مخاطبان با اقبال ویژه ای روبه رو شد.اگر چه بسیاری معتقدند شبکه های استانی برای حفظ و مراقبت از فرهنگ بومی هر منطقه کفایت می کنند. اما حیفمان آمد خلاصه ای از ایران را به ایرانیان نشان ندهیم.
دلمان می خواست همین ملاقات شبانه موجبات همگرایی مان را فراهم کند تا باور کنیم در این نقشه جغرافیا، تفاوت زبان و لباس و آداب ، مرز و فاصله نیست. تمام سعی مان این بود که رنگین کمان خوش نقش و نگار آداب و عادات ایرانی را خوب در سپهر رسانه ای بشناسانیم و نگوییم این کافی است که هر استانی فقط خودش را ببیند؛ و نگوییم تهران خلاصه ای از ایران است. چون مهاجرت بخش قابل توجهی از خرده فرهنگ ها را از بین برده و تغییر می دهد؛ و نگوییم دنیا عوض شده ، چون دنیا هم که عوض بشود، ما ایرانی هستیم و ایرانی می مانیم.
حتی حالا که سیب سفید شب بخشی از راه را پیموده ، یقین داریم پیکره ای که تراشیده ایم هنوز به ظریف کاری نیاز دارد. می دانیم که شب نشینی ساده مان هنوز تا رسیدن به یک شب نشینی تمام عیار ایرانی فاصله دارد. شک نداریم اشکالات بسیاری بر برنامه وارد است. اما خوشحالیم که مخاطبان بسیاری ، سکه شبشان را به نام سیب سفید شب زده اند. بسیاری از سراسر ایران در فراخوان پیام کوتاه برنامه شرکت می کنند، بی آن که خبری از مسابقه و هدیه باشد.دلمان می خواهد بدانیم. شما که تلویزیون را می بینید فکر می کنید ما در سیب سفید شب شما را دیده ایم؛