به دنبال بارقه های امید

در دوهای سرعت و مانع دوومیدانی ایران هنوز فاصله زیادی با سطح اول آسیا دارد. دوندگان این مواد از اوایل اردیبهشت تمرینات جدی این فصل خود را بویژه در شیراز آغاز کرده اند. در دوی 110 متر با مانع شاخص ترین چهره ایران روح الله عسگری است.
او زیرنظر ولادیمیر دانسیک از اوکراین تمرین می کند. عسگری پس از درخشش در رقابت های جوانان آسیا در رده بزرگسالان نیز شروعی خوب داشت ، اما مصدومیت های متوالی او را از رسیدن به حدنصاب های تازه بازداشت و نتوانست موفقیت های تازه ای کسب کند. اما حالا سلامت خود را بازیافته و امیدوار است با هدایت مربی روس خود تکنیک های تازه ای را بیاموزد و با افزایش سرعت و قدرت خود، در سطح اول آسیا مطرح شود، هر چند در ماده 110 متر با مانع ، نفر اول آسیا یعنی لیوشیانگ چینی نفر اول المپیک و رکورددار جهان است.

حدادی فراتر از آسیا در سال 86 چشم و چراغ دوومیدانی ایران همچنان احسان حدادی خواهد بود. قهرمان جوانان جهان و بازیهای آسیایی در ماده پرتاب دیسک ، سال 85 را با موفقیت پایان برد و در سال 86 حتی در تعطیلات نوروزی تمرینات خود را با جدیت و انگیزه بیشتری دنبال کرده است. احسان چند ماه را با بوخونسوف روسی کار کرده ، اما می گوید: هنوز زود است درباره سطح کیفی این مربی اظهارنظر کنم. با او هماهنگ هستم. اما در تابستان مشخص خواهد شد کار کردن با این مربی چه نتیجه ای داده است. حدادی خود را برای شرکت در رقابت های قهرمانی آسیا و قهرمانی جهان آماده می کند. اگر مصدوم نشود، رسیدن او به حد نصاب بالای 66 متر دور از انتظار نخواهد بود. به نظر نمی رسد به این زودی ها بتواند به سطح اول پرتاب دیسک جهان نزدیک شود. با این حال روحیه و انگیزه ای عالی دارد و اگر تمریناتش بر پایه علمی دنبال شود، شاید بتواند در جمع 10 پرتابگر اول جهان قرار گیرد

در همین ماده دوومیدانی ایران یک دونده خوب دیگر به نام سجاد رزمجو دارد که نفر چهارم جوانان آسیاست. رزمجو زیرنظر احسان زارع در استان فارس تمرین می کند و روحیه و جدیت خیلی خوب دارد و می خواهد رقیبی سرسخت برای روح الله عسگری باشد.
دوومیدانی ایران در سال 86 به ماده 400 متر نیز امیدهایی دارد. حکومت این ماده که زمانی در اختیار مرحوم رضا انتظاری بود، حالا در اختیار رضا بوعذار است. بوعذار پس از سالیان سال رکورد مرحوم انتظاری را شکست و در بازیهای آسیایی دوحه نیز پنجم شد. او در اهواز زیرنظر خیشکاران تمرین می کند. در این ماده در سالهای اخیر دوندگان خوبی همچون محمد عاکفیان و ادوارد مانگاسار داشته ایم. اما آنها از آمادگی آرمانی خود دور شدند و به نظر می رسد امسال هم بوعذار مرد اول ماده 400 متر ایران باشد.

مرادی در فکر جبران ناکامی

وقتی احسان مهاجر شجاعی موفق به کسب مدال برنز بازیهای آسیایی شد، دوباره امیدها برای درخشش دوندگان نیمه استقامتی زنده شد. در دوحه خیلی ها به سجاد مرادی امیدوار بودند، اما او در ماده 1500 متر توفیقی به دست نیاورد. در ماده 800 متر احسان مهاجر شجاعی خوش اقبال بود که همه دوندگان مطرح آسیا ازجمله رشید رمزی ندویدند و او توانست در فینال خود را در جمع 3 دونده برتر قرار دهد. البته اینها از ارزش های احسان کم نمی کند؛ چراکه او در مسابقه فینال بسیار باانگیزه و قوی و با تاکتیک دوید.
واقعیت این است که ضعفهای ما در دوهای نیمه استقامت مدتی در پس درخشش احسان پنهان ماند. اما باید پذیرفت که توفیق این دونده زحمتکش جرقه ای بوده و حالا کار دشواری را پیش رو داریم.
سجاد مرادی پس از ناکامی در بازیهای آسیایی ، از مدتی پیش در اصفهان به همراه برادرش امیر زیرنظر گئورگی چرنیاشوف روس تمرین می کند و به دنبال بازگشت به دوران پرفروغ گذشته خودش است. امیر قصد دارد خرداد امسال در رقابت های نوجوانان جهان شرکت کند. آنجا مشخص خواهد شد آیا دوومیدانی ایران صاحب یک چهره مستعد تازه در دوهای نیمه استقامتی شده یا خیر. سجاد هم تمام تمرکز خود را روی رقابت های آسیایی قرار خواهد داد. اما احسان مهاجر شجاعی همچنان قصد تمرین با مربی سوری خود را دارد و می خواهد دست کم مدال برنز بازیهای آسیایی را در رقابت های قهرمانی آسیا هم کسب کند.

افسوس برای دوهای استقامتی

در دوهای استقامت چشم انداز دوومیدانی ایران دست کم برای سال جاری امیدوارکننده نیست. در سالهای دور دونده های استقامتی ایران در سطح آسیا درخشش خوبی داشتند، اولین مدال طلای دوومیدانی ایران را در بازیهای آسیایی 1951 دهلی علی باغبان باشی در ماده 5هزار متر به دست آورد و پس از آن نیز دوندگان خوبی داشته ایم. در دوی صحرانوردی هم تا یکی ، دو سال پیش ایران همواره یکی از 3قدرت اول آسیا بود و در انفرادی نیز مدال طلای آسیا را به دست آورده بودیم. اما در سال 85 کسب مقام هفتمی آسیا نشان داد که واقعا از قافله آسیا عقب مانده ایم. دبیر فدراسیون دوومیدانی می گوید که حالا مثل گذشته جوانان انگیزه ای برای رو آوردن به دوهای استقامتی ندارند و حال و حوصله مثلا یک ساعت دویدن در آنها نیست ، اما چرا در کشورهای دیگر این همه میل و اشتیاق به دوهای استقامتی حتی ماراتن و پیاده روی زیاد است.
ضعف مدیریت ، انحصارطلبی مربیان و میدان ندادن به افراد جدید و آگاه از علتهای عقب ماندن دوهای استقامتی ایران است. فدراسیون باید مثل کاری که در مواد پرتابی کرده ، بافت کهنه ساختار دوهای استقامتی را بشکند و با آوردن مربیان خارجی خوب و مسوولان جدید، دلسوز و دانش آموخته ، خون تازه ای را به رگهای این مواد مهم دوومیدانی وارد کند. در غیر این صورت نه تنها امسال ، بلکه سالهای بعد نیز در این مواد به جایی نخواهیم رسید.

جهانگیر چراتی