مرثیه‌ای برای فیل‌سوف‌ها...

حامد حامد حامد و سه تا ایموجی گریه... ویدئو را دانلود و پلی می‌کنم. یک بار دوبار سه بار... بغض می‌چسبد کف حلقم. از همان بغض‌هایی که سقف دهنت را ترش می‌کند و بزاقت کشناک می‌شود. بینی بالا می‌کشم که توی تحریریه آبرویم نرود. هشت نفر! بودند. هشت نفر فیل! (خانم ویراستار محترم روزنامه لطف کنید کلمه نفر را از جلوی فیل‌ها خط نزنید این فیل‌ها واقعا از خیلی از ما نفرها نفرترند) این هشت نفر فیل همین چند روز پیش توی جنگل داشتند قدم می‌زدند. یک جنگل حفاظت شده توی تایلند. می‌رسند به رودخانه. پای یکیشان لیز می‌خورد و می‌افتد توی آب. جریان آب زیاد است. فیل‌های دیگر می‌زنند به آب که به رفیقشان کمک کنند، زور آب بیشتر است. آب فیل‌ها را می‌آورد لبه آبشاری بلند و شش فیل به قعر آبشار می‌افتند و تمام... دو فیل زنده می‌مانند. نگهبان‌ها با صدای ناله فیل‌های زنده مانده بیدار می‌شوند. فیل‌های زنده را کسی نمی‌تواند کمک کند. رمق به جانشان نمانده از پیاده‌روی در آب. چند ساعتی هم هست غذا نخورده‌اند. نگهبان‌ها انرژی‌زا تزریق می‌کنند بوته‌های ذرت می‌اندازند قعر دره، فیل‌ها می‌خورند. جان می‌گیرند. راه پیدا می‌کنند و یال لجنی رنگ تپه‌ای را بالا می‌آیند و جایی می‌ایستند. مبهوت و پریشان با چشم‌هایی بی‌برق و خرطوم‌هایی که شیطنت نمی‌کنند و مگسی از پیکرشان نمی‌پراند. پزشک‌های پارک جنگلی حالا رسیده‌اند و دو فیل زنده مانده را معاینه کرده‌اند. جسمی چیزی‌شان نشده، ولی پزشکان معتقدند چون فاجعه جلوی چشم این دو نفر اتفاق افتاده و شاهد مرگ رفیق‌هایشان بوده‌اند خیلی عمر نمی‌کنند و به خاطر هجوم غم تا چند وقت دیگر می‌روند پیش همان رفیق‌هایشان. پلک‌هایم را می‌بندم. می‌خواهم به جای یک فیل داغ‌دیده فکر کنم. توی سرم کمانچه لری پخش می‌شود. توی مشامم بوی خیس جنگل می‌پیچد، توی زانوهایم یک درد گزنده. یک سبد گنده هویج و هندوانه و ذرت گذاشته‌اند میل ندارم بخورم. هوای تحریریه سنگین و چسبناک است. همه من را حامد می‌بینند، ولی من یک فیلم که دارد می‌رود توی تراس و هوای تازه بخورد. توی تراسم. چرا هیچ‌کس از دیدن یک فیل غمگین توی تراس طبقه سوم تعجب نمی‌کند. خرطومم را مثل علامت سؤال جمع می‌کنم، نفس عمیق می‌کشم. تمام غمم را می‌کنم جیغی که فیل‌ها می‌کشند. جیغ می‌کشم و هیچ‌کس توی بلوار میرداماد ککش نمی‌گزد.

حامد عسکری

شاعر و نویسنده