از دل تاریخ

امام هادی(ع) و امام حسن عسکری(ع) پس از شهادت در منزلشان به خاک سپرده شدند و تا سال‌ها شیعیان برای زیارت به این خانه می‌آمدند. این خانه در کنار مسجدی بود که می‌گویند محل نماز خواندن آن دو امام(ع) بود و وقتی که درِ خانه مذکور بسته بود، شیعیان پشت پنجره خانه تجمع می‌کردند و آن حضرات را زیارت کرده و سپس به مسجد مذکور می‌رفتند و نماز زیارت می‌خواندند. این بنا از سال ۲۶۰ قمری تا ۳۱۸ هجری به همان حالت اولیه برقرار بود. امام زمان(عج) در این خانه به دنیا آمد. در زمان ناصرالدین شاه، آن را از ثلث ثروت امیرکبیر تذهیب و طلایی کردند و شیخ عبدالحسین تهرانی بر این کار نظارت داشت. محیط گنبد ۶۸متر و ۷۲ هزار کاشی طلا در آن به کار رفته بود. داخل گنبد آینه کاری و مزین به آیه‌های قرآنی و نام ائمه اطهار با کاشی‌های هفت رنگ بود. در دو طرف گنبد دو گلدسته بزرگ به ارتفاع ۳۶ متر قرار داشت. در انفجار اول بخشی از گنبد و در انفجار دوم در سال 1386 دو گلدسته حرم تخریب شدند. عملیات بازسازی این بارگاه از سال 1389 آغاز و در سال 1394 به اتمام رسید.
آخرش چه شد؟
حالا 14 سال از حمله اول دار و دسته زرقاوی به سامرا می‌گذرد. نیروهای آمریکایی از عراق رفته‌اند. خبری از زرقاوی نیست. داعش که روزگاری بر نیمی از عراق و سوریه حکمرانی می‎‌کرد محو شده است. چهار سال از بازسازی حرمین عسکریین(ع) می‌گذرد. خدام حرم دارند خودشان را آماده می‌کنند که پذیرای میلیون‌ها زائری باشند که در ایام اربعین راهی عراق می‌شوند. نور حقیقت را نمی‌توان خاموش کرد.