به نام پدر

از حافظ و مولوی گرفته تا قیصر امین‌پور، از هر کدام که حرف می‌زند شعرهایشان را کاملا درست و با حس و حالی شاعرانه از برمی‌خواند. پدرش روحانی بوده، روحانی‌ای که مشوق سراج در موسیقی بوده است و خانه‌اش هم محل گردهمایی بزرگان موسیقی چون مرحوم کسایی و تاج اصفهانی بوده است. سراج حالا بیش از 30 سال است ‌ در عرصه موسیقی ایرانی فعالیت دارد و می‌توان با مروری بر کارنامه هنری‌اش، او را هنرمندی موفق دانست.
سراج درباره پدرش می‌گوید: پدر من روحانی بود و به موسیقی و شعر علاقه زیادی داشت. می‌توانم بگویم یک روحانی روشنفکر بود که اصل و نفس موسیقی و شعر را می‌شناخت. صدای خوبی داشت. دوستانش استاد تاج اصفهانی، حسن کسایی، جلیل شهناز و جلال‌الدین همایی، ادبا و هنرمندان... گاهی مهمان ما بودند و بحث و بزم شعر و موسیقی داشتند.
او می‌افزاید: این محافل برای من خیلی لذتبخش بود چون ریشه در معنویت داشت. کلام استاد همایی بسیار قابل استفاده و ارزشمند بود. استاد تاج اصفهانی قبل از این که استاد آواز باشد، استاد اخلاق بود. جالب است بدانید ایشان هم روحانی‌زاده بودند. پدرشان مرحوم تاج‌الواعظین اصفهانی بود و استادان کسایی و شهناز احترام ویژه‌ای برای ایشان قائل بودند.

نگین‌های عالم تاریخ و هنر

سراج متولد اصفهان است و بارها در مصاحبه‌هایش از زیبایی‌های زادگاهش حرف زده است. او درباره خاطره‌های کودکی اش در این شهر می‌گوید: به خاطر دارم آن زمان با دوچرخه این طرف و آن طرف می‌رفتیم. هر چند زمستان‌ها سرد بود، اما دوچرخه وسیله نقلیه ویژه اصفهانی‌هاست. هم ابزار ورزش است هم وسیله نقلیه. در دوران طفولیت و نوجوانی نمی‌توانستیم ماشین داشته باشیم، پس با دوچرخه به مدرسه می‌رفتیم. علاوه‌بر مدرسه، تمام دور اصفهان را هم با دوچرخه می‌گشتیم. از میدان نقش جهان گرفته تا پل‌خواجو، سی و سه پل، پل مارنان، پل چوبی، پل شهرستان، ساختمان هشت بهشت، مدرسه چهار باغ و... این بناها را ما از بچگی می‌دیدیم و لذت می‌بردیم. در بزرگسالی فهمیدم اینها نگین‌های عالم تاریخ هنر و معماری هم هستند. من فکر می‌کنم باید کل شهر اصفهان را به‌عنوان اثر شهرسازی فرهنگی، هنری ثبت جهانی کنند.