زندگی متفاوت

یک زندگی بدون تلویزیون و اینترنت، بدون خبر و جنجال، بدون هیاهو و سرشار از آرامش و بی‌خبر از دنیا. شاید باورتان نشود ولی در آن ده روز، ما آزاد‌ترین و آرام‌ترین روزهایمان را می‌گذرانیم و بعد با یک روحیه تازه و سرحال، دوباره به شهر برمی‌گردیم. »
معلم عربی مدرسه اما روایت دیگری از مناطق محروم دارد: «یادم است یک‌بار همراه با جمعی از دوستانم به روستایی در خراسان رضوی در
مرز افغانستان رفتیم. آنجا روستایی بود که اصلا کشاورزی و دامداری نداشت و آنها فقط سگ داشتند.
وقتی پرسیدیم درآمد مردمان اینجا از چه راهی است، به ما گفتند اگر مردمانی متدین باشند، فقط حقوق کمیته امداد را می‌گیرند و اگر هم متدین نباشند، قاچاق می‌کنند. بعد که همراه با آقای نعمت و بچه‌های این مدرسه به اردوهای جهادی رفتم، پیش خودم فکر کردم من که اینجا محرومیتی نمی‌بینم. مردمان اینجا دام دارند، زمین کشاورزی دارند، جوان‌ها می‌توانند تحصیل کنند.
بعدها فهمیدم محرومیت درجه‌بندی دارد. محرومیت، هم می‌تواند خانه‌های کپری کثیف و بدون بهداشت باشد و هم اگر خانه بهداشت از خانه‌ای در یک روستای خوب دور باشد، محرومیت است. پس باید سعی کنیم تعریف‌مان از محرومیت را با چیزی که در فیلم‌های هندی می‌بینیم مقایسه نکنیم. ما در کشورمان فقری از جنس گرسنگی نداریم.
درست است که همه نان و بوقلمون نمی‌خورند، ولی بالاخره نانی برای خوردن دارند. پس باید حواسمان باشد انتظارمان از محرومیت چیست و برای همان هم قدم برداریم و تلاش کنیم. البته او در انتقاداتی هم به عملکرد بعضی از گروه‌های جهادی در مناطق محروم دارد: به نظر من ما به معماری روستاها ضربه می‌زنیم.
خیری می‌آید و خانه‌ای مقاوم می‌سازد، اما ظاهر خانه اصلا با بافت آن روستا همسو نیست. در واقع چیزی که باعث جذابیت روستاها می‌شود معماری سنتی آنهاست، اما ما خانه‌هایی می‌سازیم که نه کاملا غربی و نه شبیه شرقی‌هاست. نه ظاهری کاملا مدرن و زیبا دارد و نه شکل سنتی و محلی خودش را حفظ کرده است؛ صرفا خانه‌ای شاید مقاوم برای مردم است که
جنبه بصری‌اش به طور کلی نادیده گرفته شده است.
به نظر من، این روند باعث می‌شود معماری روستاهای ما از بین برود و این در آینده می‌تواند ضربه بزرگی به بوم‌گردی ما بزند. »