این روح ورزش نبود، دوستان

سیستم ویدئو چک هم جالب بود و در بعضی صحنه‌ها که به بازبینی توسط فناوری «چشم عقاب» نیاز بود، این ابزار در ایران موجود نبود. نه این‌که کشور ما توانایی استفاده از این فناوری را نداشته باشد، بلکه چشم تنگی خارجی‌ها و در راس آنها آمریکایی‌ها اجازه نمی‌دهد امکانات اصلی و زیر ساخت‌های اولیه آن برای استفاده وارد ایران شود. ماجرا آن‌قدر فجیع است که پادرمیانی چند کشور که صاحب قدرت در والیبال هستند هم بی‌اثر بوده و تحریم‌های ظالمانه اجازه نمی‌دهند فناوری‌ها وارد کشور شوند. آقایان در هر کجای دنیا که هستید، قرار چیز دیگری بود. ورزش را چه به سیاست که در آن دخالت می‌کنید. حالا گیریم «چشم عقاب»را هم اجازه ندادید به ایران بیاید، اما آیا با همه این‌کارها و با همه ناداوری‌ها می‌توانید مانع پیروزی‌های درخشان ایران شوید؟
بروید بازی ایران و کانادا و ایران و لهستان را ببینید. مو لای درز بازی بچه‌های ایران نمی‌رود. گیریم چند امتیاز را از بچه‌های ایران بگیرید با دیگر امتیازها چه خواهید کرد؟به قول علی آقای پروین که سلطان فوتبالی‌هاست، بچه‌های ایران آن‌قدر خوب هستند که وقتی وارد زمین می‌شوند سه امتیاز از رقیب جلو هستند!