حفظ باغ با رضایت مالک

منبع درآمد شهرداری هم از همین تراکم فروشی‌ها تامین می‌شد و در نهایت بافت ارگانیک تهران را به‌خصوص در مناطق یک و 3 از بین بردیم و با آن بافت ارگانیک دست به نوسازی زدیم و بافت‌های ناکارآمد شهری ایجاد کردیم و از لحاظ سیما و منظر شهری به نظام شهرسازی تهران آسیب زدیم. وقتی برج باغ ساخته می‌شد بتونی که برای ساخت و ساز وارد باغات می‌شد به شدت برای درختان آسیب‌زا بود و مالکانی وجود داشتند که درختان باغ‌های خود را به عمد خشک می‌کردند تا بتوانند آنها را قطع کنند.
در مصوبه برج باغ برای تمام باغات یک دستورالعمل مشخص تعیین شده بود، این در حالی است که قبل از هر گونه ساخت و ساز باید وضعیت درختان مورد بررسی قرار می‌گرفت؛ نباید برای همه باغات یک حکم صادر می‌شد و به همه 30 درصد سطح اشغال تعلق می‌گرفت؛ در واقع این دستورالعمل حکم اشتباهی برای همه باغات شهر تهران بود. در دوران تحریم قبلی ساخت و ساز در تهران ناگهان رونق پیدا کرد و به یکی از راه‌های درآمدزایی تبدیل شد و طی چند سال قسمت اعظمی از تهران به کارگاه‌های ساختمانی تبدیل شد و ساختمان‌هایی ساخته شده که با هویت معماری ایرانی هیچ‌سنخیتی ندارد. اگرچه در شورای دوره گذشته براساس مصوبه‌ای تهیه پیوست‌های زیست‌محیطی را اجباری کردند اما این مصوبه تنها شامل پروژه‌های بزرگ مقیاس می‌شد و در طرح تفصیلی به پیوست‌های محیط‌زیستی توجه نشده است.
به‌عنوان مثال مجوزهای برج باغی که در منطقه 22 صادر شده به بحران‌های زیست‌محیطی تهران بسیار دامن زده است؛ تمام برج‌های این منطقه در مسیر ورودی باد غالب تهران ایجاد شده‌اند و امروز تهران به یک شهر از دست رفته تبدیل شده که مدیریت آن بسیار دشوار است؛ اگر بخواهیم از ادامه نابودی تک باغات تهران جلوگیری کنیم باید طرح‌هایی را در سطح مدیریت شهری اجرا کنند که برای صاحبان باغات تشویقی باشد تا حس نکنند متضرر شده‌اند. استفاده از طرح‌های انتقال توسعه، ارائه کاربری‌های فرهنگی و ورزشی تا آنجا که بازدهی اقتصادی داشته باشد می‌تواند هم مالکان را راضی کند و هم به حفظ باغات کمک می‌کند.

میترا جلوداری

کارشناس شهری